ร้องไห้บนพื้น
ท่าทางน่าเวทนาเป็นอย่างยิ่ง ทว่าร่างกายกลับไม่ปรากฏบาดแผลใด
หลังจากกระเสือกกระสนอยู่ครู่หนึ่ง ลมหายใจของเขาก็เริ่มแผ่วเบา
น้ำตายังคงไหลนองหน้า สีหน้าหวาดกลัวสุดขีด แม้จะยังไม่ตาย แต่เขาก็กลายเป็นคนพิการไปเสียแล้ว
“หาที่โยนเขาทิ้งไปเถิด เขากลายเป็นบ้าไปแล้ว ไม่มีประโยชน์อีกต่อไป ต่อไปจะเป็นใครดีนะ?”
กลิ่นเหม็นคาวคละคลุ้งโชยมาจากร่างของชายที่นอนเกลือกกลิ้งอยู่บนพื้น
คนที่เหลือเริ่มตัวสั่นงันงก ทั้งที่เมื่อครู่ชายคนนั้นยังปกติดีอยู่แท้ๆ แต่เวลาเพียงชั่วอึดใจเขาก็เสียสติไปแล้ว
แม้ชายคนนั้นจะมิใช่คนไร้หัวใจก็ตาม แต่พวกเขาก็รู้จักคนคนนั้นดี
ทว่าตอนนี้เขาถูกอันเล่อจวิ้นจู่ทำให้กลายเป็นบ้า สิ่งนี้น่ากลัวเสียยิ่งกว่าการฆ่าพวกเขาให้ตาย
“เจ้านี่มิได้แกล้งทำหรอก หากพวกเจ้าไม่เชื่อ เช่นนั้นจะลองดูก็ได้”
หลินเมิ้งหยาไม่กลัวว่าอีกฝ่ายจะหลอกตนเอง ยาชนิดนี้ชื่อว่าหมีหุนตาน มันสามารถทำลายสติสัมปชัญญะของคนได้
ปกติแล้วยานี้มิได้ออกฤทธิ์เร็วถึงเพียงนี้ แต่เพราะนางใช้กลิ่นมี่ทัวและคลื่นสะกดจิตเข้าช่วย ดังนั้นมันจึงสามารถสะกดจิตชายคนนั้นได้ง่ายๆ
ขณะที่ศึกษาระบบเซินหนง อาจารย์เคยบอกว่าสมองของมนุษย์
