บูรณ์แบบได้ แต่เมื่อมีกลิ่นมี่ทัวบนร่างของนางคอยช่วยเหลือ จิตวิญญาณของพวกเขาจึงล่องลอย
“พวกเราคือ…คนที่ใต้เท้าหลี่หยวนส่งมา…”
คนสอดแนมที่มีท่าทางไม่เอาถ่านเท่าไรเอ่ยออกมาด้วยท่าทางราวกับถูกสะกด
หลินเมิ้งหยาเบนสายตาไปมองเขา
“จริงหรือ?”
อีกฝ่ายมีท่าทางเหม่อลอยราวกับถูกนางสะกดโดยสมบูรณ์แบบแล้ว
ทว่าหลินเมิ้งหยากลับเหยียดยิ้ม ฝ่ามือแบออก ยาลูกกลอนสีแดงดั่งโลหิตถูกยัดเข้าไปในปากของชายคนนั้น
วินาทีต่อมา ชายที่มีท่าทางเหม่อลอยเมื่อครู่พลันได้สติ
เขาพยายามคายยาเม็ดนั้นออกมา แต่หลินเมิ้งหยากลับออกแรงบังคับให้เขากลืนมันลงไป
หลินเมิ้งหยารู้ฤทธิ์ของยาชนิดนี้ดี เหตุเพราะมันคือยาที่ท่านอาจารย์ปรุงขึ้นก่อนจะเสียสติ
ครู่ต่อมา ชายคนนั้นมีท่าทางเหมือนคนถูกปล้นวิญญาณ ดวงตาเลื่อนลอย น้ำลายไหลย้อยลงพื้น
หลินเมิ้งหยากระตุกยิ้มเย็น ขยับเท้าเข้าใกล้ชายคนนั้น ดวงตาสีดำขลับจ้องตาของอีกฝ่ายนิ่ง
“คนโกหกต้องตกนรก!”
เสียงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบดังลอดออกจากกลีบปากบาง ทว่าคนที่อยู่บริเวณรอบๆ กลับได้ยินอย่างชัดเจน
อยู่ๆ ชายที่มีอาการเหม่อลอยคนนั้นก็แผดเสียงร้องน่าเวทนาออกมา
สีหน้าหวาดกลัว ซ้ำยังเกลือกกลิ้งร้องห่ม
