่นอน
คำพูดของอวี้อันทำให้หัวใจของหลินเมิ้งหยาสงบลง
อันที่จริงนางยังมีความหวังเล็กๆ เก็บซ่อนเอาไว้ว่าฟางกูจะเป็นคนสนิทของท่านแม่
หากเป็นเช่นนั้น เท่านี้นางก็จะได้รู้เรื่องราวของท่านแม่มากขึ้น
ดื่มชาไปแล้วสองรอบ แม้แต่หมิ่นเอ๋อร์เองยังส่งสายตาไปทางเรือนเล็กหลังนั้น
หลินเมิ้งหยามองประตู ขนคิ้วขมวดมุ่น
“แม่นางหมิ่นเอ๋อร์ เจ้ารู้หรือไม่ว่าปกติแล้วนายของเจ้านำของมีค่าไปเก็บไว้ที่ใด?
หมิ่นเอ๋อร์รีบส่ายหน้า ที่นี่คือโรงบ่อน ฉะนั้นนายหญิงจึงต้องระมัดระวังให้มาก
ทว่าหลินเมิ้งหยากลับรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ
นางรู้สึกว่าฟางกูหายไปนานมากแล้ว
“มิสู้เจ้าไปดูด้วยกันกับข้าดีหรือไม่ ข้ามิได้รู้สึกอยากละลาบละล้วงนายของเจ้า แต่พวกข้ายังมีสิ่งอื่นให้ต้องทำ หากเรื่องนี้ทำให้เจ้าลำบากใจ เช่นนั้นอีกสองสามวันพวรเราค่อยมาพบกันดีเถิด”
—————-
หมายเหตุ
[1] จ่างกงจู่ หมายถึงพระธิดาองค์โต
