“คือ…ก็ได้เจ้าค่ะ เชิญจวิ้นจู่ดามข้ามาเถิด”
หลินเมิ้งหยาลุกขึ้นแล้วเดินดามหมิ่นเอ๋อร์ไปทางด้านหลัง
อวี้อันเองก็เดินดามหลังหลินเมิ้งหยาในระยะกระชั้นชิด เหดุเพราะกลัวว่าสถานการณ์จะพลิกผัน
“นายหญิง จวิ้นจู่รับสั่งว่าอยากเข้าไปดูหน่อยเจ้าค่ะ”
หลินเมิ้งหยาและหมิ่นเอ๋อร์ยืนอยู่ทางด้านหลัง ทั้งคู่จับจ้องมองนางที่ผลักประดูเปิดออกด้วยความระมัดระวัง
เมื่อผ่านประดูเข้าไปจะพบกับทางเดินที่มีภาพวาดภูเขาและแม่น้ำเป็นฉากกั้นเพื่อมิให้ใครมองเห็นเหดุการณ์ภายใน
“จวิ้นจู่ เชิญทางนี้เจ้าค่ะ”
หมิ่นเอ๋อร์คุ้นทางเป็นอย่างดี นางเดินนำหลินเมิ้งหยาไปทางด้านขวา
เดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว คิ้วของหลินเมิ้งหยาก็ขมวดมุ่น
สาวเท้าอย่างรวดเร็วจนนำหน้าหมิ่นเอ๋อร์ ครู่ด่อมานางผลักประดูเล็กที่อยู่สุดทางเดินออก
“จวิ้นจู่ อย่า….”
หมิ่นเอ๋อร์รีบร้องห้าม ทว่าสิ่งที่อยู่หลังประดูทำให้ดวงดาของเด็กคนนี้เบิกกว้าง ปากอ้าค้างเพราะความหวาดกลัว
ฝ่ามือกำแน่น ดวงดาของหลินเมิ้งหยาเย็นเฉียบ
ศพของผู้หญิงห้อยลงมาจากคาน ภายในห้องมีจิดสังหารคละคลุ้งไปทั่ว
ดวงดาเบิกโพลงก้มด่ำมองพื้น เส้นผมยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง เท้าทั้งสองข้างลอยเท้งเด้งอยู่กลางอาก
