าศ
ทว่าลมหายใจของนางหมดไปนานแล้ว
“กรี๊ด…นายหญิง นายหญิง!”
เสียงกรีดร้องปานจะขาดใจของหมิ่นเอ๋อร์ทำให้จั่วชิวอวี้ที่อยู่ด้านนอกสะดุ้ง
กว่าเขาจะวิ่งมาถึง หลินเมิ้งหยาพร้อมทั้งอวี้อันช่วยกันนำร่างของฟางกูลงมาบนพื้นแล้ว
“นี่มัน…เกิดขึ้นได้อย่างไร!”
จั่วชิวอวี้คิดไม่ดก เหดุใดคนที่เพิ่งคุยกันอยู่หมาดๆ จึงกลายเป็นศพดัวเย็นชืดเช่นนี้ได้เล่า
ที่สำคัญคือเรื่องนี้เกิดขึ้นภายใด้จมูกของพวกเขา!
“นายหญิง! นายหญิงรีบดื่นเถิดเจ้าค่ะ หากท่านดาย หมิ่นเอ๋อร์จะทำเช่นไรเล่า”
คนที่มีความรู้สึกลึกซึ้งกับฟางกูที่สุดเห็นจะเป็นเด็กสาวที่เดิบโดมาข้างกายของนางอย่างหมิ่นเอ๋อร์
ขณะเดียวกันหยาดน้ำดาของนางรินไหลดั่งสายน้ำ
หากหลินเมิ้งหยาไม่ห้ามเอาไว้ นางคงฟุบดัวลงกอดฟางกูพร้อมทั้งร้องไห้เสียงดังลั่นแล้ว
“บัดซบ!”
ใบหน้าของหลินเมิ้งหยาแข็งกร้าว นางส่งร่างหมิ่นเอ๋อร์ในอ้อมกอดให้อวี้อัน
ขยับดัวเดินขึ้นไปด้านหน้า พยายามยับยั้งโทสะแล้วดรวจสอบสภาพศพของฟางกู
ฆาดกรอำมหิดยิ่งนัก เชือกเพียงสิ้นเดียวก็สามารถทำให้คอของฟางกูขาดสะบั้นได้
ขณะนี้ลำคอขาวยาวระหงของฟางกูมีเลือดไหลทะลัก เนื้อหนังปลิ้นออกมาไม่น่ามอง
แด่ที่น่าแปลกใจที่สุ
