“ข้าไม่อยากบังคับเจ้า ก่อนมาที่นี่เฉินเปี่ยวเกอเลือกคนเอาไว้แล้ว เมื่อใดที่เรื่องในคราวนี้จบลง เจ้าสามารถกลับไปยังต้าจิ้นกับพวกเราได้ อย่างน้อยที่นั่นก็ไม่มีผู้ใดบังคับ ให้เจ้าต้องรับผิดชอบหน้าที่ใดๆ”
หลินเมิ้งหยาหลุบตาต่ำ ท่าทางสงบนิ่งราวกับมิสนใจคำตอบของจั่วชิวอวี้
ทว่ายิ่งนางเอ่ยเช่นนี้ จั่วชิวอวี้ก็ยิ่งรู้สึกทุกข์ใจ
ความรู้สึกผิดกดทับเขาจนหนักอึ้ง
นิ่งเงียบอยู่นานกว่าจะถอนหายใจอย่างขมขื่น
“ข้าจะไป”
หลินเมิ้งหยาเลิกคิ้วขึ้นสูง ดวงตาฉายแววประหลาดใจ
“ว่าอย่างไรนะ?”
จั่วชิวอวี้ตัดสินใจแล้ว เขาไม่อยากหนีภาระหน้าที่ของตนอีกต่อไป
“ข้าบอกว่าข้าจะไปเข้าร่วมกันแข่งขัน อีกอย่างข้าอยากขอให้เจ้าช่วยข้าด้วย พวกเราจะต้องชนะให้ได้ มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่ทำให้ฮวงซงไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง”
หลินเมิ้งหยาก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มจากจั่วชิวอวี้
“เจ้าต้องไตร่ตรองให้ดี หากพวกเราเข้าร่วมการแข่งขันในคราวนี้ หลงเทียนอวี้และข้าล้วนสามารถกลับไปตอนไหนก็ได้ แต่หากเจ้าชนะ เช่นนั้นอย่าว่าแต่เมืองหลินเทียนเลย แม้แต่เมืองหลว
