วงเก่าเองเจ้าก็คงกลับออกไปได้ยากแล้ว ชีวิตอิสระของเจ้าจะหมดไป ชีวิตจะมีแต่ปัญหารุมเร้า เจ้าเตรียมใจเอาไว้พร้อมแล้วหรือไม่?”
สิ่งที่หลินเมิ้งหยาเอ่ยออกมาล้วนเป็นเรื่องจริงทั้งสิ้น
ทว่าจั่วชิวอวี้ตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะเข้าร่วมการแข่งขันในคราวนี้
มองท่าทางมุ่งมั่นของเขา หลินเมิ้งหยาจึงวางใจไปหนึ่งเปลาะ
“แต่…แต่ข้าได้ยินมาว่าตอนนี้จะลงชื่อก็สายไปเสียแล้ว เช่นนั้นจะทำอย่างไรดีเล่า? เฮ้อ ข้าผิดเอง หากข้าคิดได้เร็วกว่านี้ก็คงดี”
จั่วชิวอวี้รู้สึกหงุดหงิดใจอยู่หลายส่วน เขาเพิ่งนึกได้ว่าการแข่งขันครานี้จำเป็นต้องสมัครก่อน
“โอ้ ไม่ต้องกังวล เฉินเปี่ยวเกอสามารถช่วยได้แน่นอน ข้าคิดว่าการที่ฮ่องเต้จะใส่ชื่อผู้เข้าแข่งขันสักคนหนึ่งคงมิใช่เรื่องยาก”
ใช้ถ้วยชาปกปิดรอยยิ้มของตนเอง อันที่จริงนับตั้งแต่วันที่มาถึงเมืองหลวง หลินเมิ้งหยาก็แอบบอกให้หลิวซวนนำตราประจำตัวของจั่วชิวอวี้ไปลงชื่อสมัครเข้าแข่งขันแล้ว
จั่วชิวอวี้ผู้น่าสงสารไม่รู้เลยว่าอันที่จริงเขาตกหลุมพรางของพวกนางเข้าให้แล้ว
“ทูลจวิ้นจู่ พวกคนด้านนอกรายงานว่าคนเหล่านั้นเข้ามาในเมืองหลวงเก่าแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
อยู่ๆ อวี้อันก็ส่งเสียงรายงานขึ้
