นมากะทันหัน ทว่าคำกล่าวของเขาหาใช่ข่าวดีแต่อย่างใด
มาเร็วเหลือเกิน เร็วยิ่งกว่าการคาดคะเนของหลงเทียนอวี้เสียอีก
แต่ในเมื่อพวกเขาอุตส่าห์มาแล้ว เช่นนั้นนางก็ไม่ควรหลบซ่อนตัวไม่ยอมให้เห็นหน้ามิใช่หรือ?
“ดี ข้าเข้าใจแล้ว จริงสิ เมืองหลวงเก่าแห่งนี้มีโรงบ่อนอยู่หรือไม่?
คำถามของหลินเมิ้งหยาทำให้คนอีกสองคนในห้องรู้สึกประหลาดใจ
โรงบ่อน? นี่ไม่เหมือนงานอดิเรกของหลินเมิ้งหยาเลยแม้แต่น้อย
“มีพ่ะย่ะค่ะ แต่เพราะเมืองหลวงเก่ามีคนแปลกหน้ามากเกินไป ดังนั้นโรงบ่อนจึงคลาคล่ำไปด้วยนักพนัน จวิ้นจู่มีฐานะสูงศักดิ์ เกรงว่าสถานที่เช่นนั้นจะมิปลอดภัย”
อวี้อันเอ่ยโน้มน้าว ก่อนมาถึงที่นี่ฮ่องเต้กำชับนักกำชับหนาว่าจะต้องรับใช้จวิ้นจู่ให้ดี
โรงบ่อนเป็นสถานที่โสมม หากจวิ้นจู่เสด็จไปคงมิวายทำให้พระองค์ต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง
“ช่วยไม่ได้ เช่นนั้นข้าปลอมตัวเป็นบุรุษก็แล้วกัน พวกเจ้ารอข้าสักครู่ อีกเดี๋ยวพวกเราออกไปเที่ยวเล่นกันเถิด”
พูดจบหลินเมิ้งหยาก็เดินเข้าห้องของตนเองไปเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าบุรุษ
ทิ้งอวี้อันและจั่วชิวอวี้ที่กำลังมองตามนางตาค้างไว้ทางด้านหลัง
หากเกิดเรื่องมิคาดฝันขึ้น เช่นนั้นพวกเขาทั้งคู่คงมิอาจรับผิดชอบไหว
ทว่าเ
