มื่อได้เห็นใบหน้ายิ้มระรื่นของหลินเมิ้งหยาหลังจากเปลี่ยนเป็นชุดอย่างคุณชายแล้ว พวกเขาทำได้เพียงเดินตามหลังนางเงียบๆ และกลายเป็นคนคุ้มกันของนางไปโดยปริยาย
ออกจากจวนไท่จื่อ เมื่อเดินทางมาถึงถนนสายที่สอง ผู้คนก็เริ่มหนาตาขึ้น
แถบที่พักอาศัยของพวกเขาล้วนเป็นจวนของขุนนางสูงศักดิ์ ดังนั้นชาวบ้านธรรมดาจึงไม่ผ่านเส้นทางนั้น
โรงบ่อนและร้านเหล้าตั้งอยู่บนถนนที่มีความครึกครื้นสองสามสาย
หากมิใช่เพราะจั่วชิวอวี้และอวี้อันยืนขนาบซ้ายขวาเพื่อปกป้องดูแลหลินเมิ้งหยาแล้วล่ะก็ เกรงว่าแค่จะก้าวเดินยังยาก
“คนเยอะถึงเพียงนี้เชียว? ดูเหมือนการแข่งขันวิชาแพทย์ในคราวนี้จะมีความสำคัญต่อเมืองหลินเทียนอย่างยิ่ง”
หลินเมิ้งหยาบ่นพึมพำ นางเพิ่งเคยเห็นภาพบรรยากาศครึกครื้นเช่นนี้เป็นครั้งแรก
หากเปรียบเทียบกับเหตุการณ์ใดสักเหตุการณ์หนึ่งก็คงเป็นเหตุการณ์ตอนเดินทางท่องเที่ยวช่วงฤดูใบไม้ผลิกระมัง
ตอนนั้นมิได้เห็นวิวทิวทัศน์เลยแม้แต่น้อย สิ่งที่ได้เห็นคือศีรษะของคนเสียส่วนใหญ่ หากเป็นโรควิตกจริต เกรงว่าคงทรมานจนแทบอยากตายเลยทีเดียว
“ใช่แล้ว คุณชายกล่าวได้ถูกต้อง พวกเราคนเมืองหลินเทียนรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้เข้าร่วมการแข่งขันใ
