นคราวนี้ คุณชาย พวกเรากลับกันเถิดขอรับ ที่นี่มีคนมากเกินไป เกรงว่าจะไม ม่ปลอดภัย”
อวี้อันยื่นมือออกไปกันผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมาเพื่อป้องกันอันตรายให้กับหลินเมิ้งหยา อีกทั้งยังเอ่ยวิงวอนขอร้องเจ้านายของตนเองด้วย
ทว่าหางตาของหลินเมิ้งหยากลับมองเห็นโรงบ่อนที่ซ่อนอยู่ในตรอกแห่งหนึ่งเสียก่อน
เดินนำลูกสมุนทั้งสองของตนเอง เพียงไม่นานพวกเขาทั้งสามก็มาถึงหน้าประตูโรงบ่อน
“ที่นี่แหละ ไปกันเถิด พวกเราเข้าไปดูกัน”
ที่ประตูบานใหญ่ด้านบนเขียนเอาไว้ว่า “โรงบ่อนเหิงหยุน”
ผ้าสีน้ำเงินเข้มบดบังสายตาของคนภายนอก
หลินเมิ้งหยาก้มๆ เงยๆ อยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงตัดสินใจได้
ดูเหมือนโรงบ่อนแห่งนี้จะใหญ่ที่สุดในบรรดาโรงบ่อนทั้งหมด
ยิ่งไปกว่านั้นหลินเมิ้งหยายังพบว่าคนที่เดินเข้าออกที่นี่ล้วนเป็นพวกคนสวมใส่เสื้อผ้าหรูหราราคาแพง
ปกติแล้วคนเหล่านี้ล้วนมีพื้นฐานทางครอบครัวที่ดี
นางไม่เคยสนใจเงินทองที่ได้มาจากการพนันเหล่านั้น
เพียงเดินผ่านเข้าประตูไป เสียงโห่ร้องจากการได้และเสียเงินดังขึ้นกระแทกหู
กิจการที่นี่รุ่งเรืองยิ่งนัก มีทั้งไพ่ทั้งน้ำเต้า การพนันเกือบทุกร
