ูปแบบ
แต่แน่นอนว่าโรงบ่อนที่นี่ก็เหมือนโรงบ่อนทั่วไปที่มีทั้งคนกำลังยิ้มกว้างเพราะความยินดีและคนที่กำลังขมวดคิ้วเป็นปมเพราะความหงุดหงิด
หลินเมิ้งหยากวาดตามองด้วยความประหลาดใจ ส่วนอีกสองคนจ้องนางเขม็งแล้วเดินตามอย่างกระชั้นชิด
พวกเขาทั้งสามแต่งตัวธรรมดา ทว่านักพนันแห่งนี้แตกต่างจากที่อื่น เหตุเพราะคนที่นี่ล้วนเป็นลูกเศรษฐีมีเงินทอง
ไม่นานดวงตาคมกริบคู่หนึ่งก็จับจ้องพวกเขาทั้งสาม
หลินเมิ้งหยาบังเอิญยืนอยู่ที่โต๊ะด้านข้างพอดี สายตาของนางจ้องมองถ้วยลูกเต๋านิ่ง
“เปิดเลย เปิดเลย เปิดเลย หนึ่ง สอง สี่ เล็ก”
มีคนซื้อทั้งใหญ่และเล็ก แต่เห็นได้ชัดว่ามีคนซื้อใหญ่มากกว่าเล็กน้อย
ขณะเดียวกันสายตาของพวกเขาจับจ้องเงินของตนเองที่ตกอยู่ในมือของผู้อื่นเสียแล้ว
ทว่าหลินเมิ้งหยากลับแสดงสีหน้าประหนึ่งรู้อยู่ก่อนแล้ว
มิได้มีท่าทางประหลาดใจ ราวกับว่าเดาเอาไว้แล้วว่าต้องเป็นเช่นนี้
“ดูเหมือนหัวใจของคุณชายท่านนี้จะมีต้นไผ่ [1] เช่นนั้นไม่ลองร่วมเล่นกับคุณชายท่านอื่นดูสักตาเล่า?”
สุ้มเสียงอ่อนหวานมีมารยาทดังขึ้นด้านหลังหลินเมิ้งหยา
หลินเมิ้งหยาผินหน้าไปมองก่อนจะได้เห็นใบหน้างดงามมีเสน่ห์
นางอายุราวสามสิบปี สวมชุด
