ยายกมือจับจมูกก่อนจะร้องเสียงดัง
รีบลืมตาขึ้น เหตุเพราะความเจ็บปวดที่จมูก ดังนั้นเบ้าตาของทั้งสองจึงมีน้ำตาคลอ
สวรรค์โปรด! นางเพียงอยากเป็นฝ่ายรุกก่อนเท่านั้น เหตุใดจึงเกิดเรื่องน่าอายเช่นนี้เล่า!
หลินเมิ้งหยาไม่สนใจบรรยากาศชวนอึดอัดในเวลานี้ เหตุเพราะนางอยากจะวิ่งออกไปหาถ้ำสักแห่งแล้วเข้าไปอยู่ในนั้นชั่วชีวิต!
“เจ้านี่หนา…”
หลงเทียนอวี้ยกมือขึ้นลูบจมูกของตนเองเช่นเดียวกัน เขามองนางด้วยความรู้สึกยิ้มไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก
ดวงตาฉายแววเอื้อเอ็นดูมากขึ้นกว่าก่อนอยู่หลายส่วน
ชายาของเขามิเคยแสดงออกเหมือนอย่างคนทั่วไป
เมื่อครู่ยังไม่ทันที่เขาจะไหวตัวทัน เขาก็เห็นศีรษะเล็กๆ ของนางพุ่งเข้ามาชนตนเองแล้ว
ซ้ำเขายังมิอาจหลบได้และทำได้เพียงปล่อยให้นางชนหน้าเขาเข้าอย่างจัง
คิดไม่ถึงเลยว่ายังไม่ทันที่ฝ่ายถูกกระทำเช่นเขาจะส่งเสียงโอดครวญ ฝ่ายผู้กระทำก็ร้องออกมาเสียก่อนแล้ว
“ฮือ ฮือ ฮือ พระองค์รีบดูหน่อยเถิดว่าจมูกของหม่อมฉันหักแล้วหรือไม่? หากหักขึ้นมาคงไม่มีที่รักษา หม่อมฉันคงโชคร้ายไปชั่วชีวิตแน่”
ใครจะรู้เล่าว่าแค่จะจูบก็ต้องอาศัยทิศทางด้วย? แต่หลงเทียนอวี้กลับแสดงท่าทางประหนึ่งคนไม่รู้สึกอะไรเลยแม
