พันกันของตนเองแล้ว
ดวงตาสั่นไหว หลินเมิ้งหยารู้ได้ว่านางกำลังแสดงท่าทางประหลาดออกมา
ตลอดหลายวันมานี้นางเคยชินเวลาที่เขาเข้ามาใกล้แล้ว แต่การที่เขาพยายามเข้าใกล้อย่างมีเลศนัยและเร่าร้อนเช่นนี้ทำให้นางรู้สึก….มีความหวังบางอย่างขึ้นมา
ขณะเดียวกันหลินเมิ้งหยาก็ถูกความคิดของตัวเองปล่อยหมัดฮุคเข้าอย่างจัง
สวรรค์โปรด นาง…นางปรารถนาจะชิดใกล้มากกว่านี้หรือ?
ดวงตาเบิกกว้าง แม้แต่หลินเมิ้งหยาเองยังอึ้งงันเพราะความคิดนี้
ทว่าหลินเมิ้งหยายังคงเป็นหลินเมิ้งหยา
ความคิดน่ารังเกียจของสาวน้อยเช่นนั้นมิใช่อุปนิสัยใจคอที่แท้จริงของนาง
ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด หลินเมิ้งหยาหันหน้าไปอีกทางกะทันหัน
ทั้งสองหันหน้าสบตากัน ทว่าระยะห่างระหว่างจมูกมีไม่ถึงครึ่งชุ่น [1]
สู้ตาย! อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็หลับตาลง นางยื่นหน้าเข้าไปโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง
ตอนแรกคิดว่าจะเกิดฉากหวานซึ้งตรึงใจ แต่ใครจะรู้เล่าว่า….
“ไอหยา! เจ็บ!”
แม้จะตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวแล้ว แม้จะรวมรวมความกล้าทั้งหมดที่มีออกมาแล้ว ทว่าหลินเมิ้งหยากลับลืมคำนวณเรี่ยวแรงที่ใช้ไปเสียสนิท
เหตุเพราะจมูกของทั้งคู่ชนกันอย่างแรง ดังนั้นความเจ็บแสบจึงบังเกิดขึ้นตาม
หลินเมิ้งห
