หลงเทียนอวี้ขมวดมุ่น หลายวันมานี้สีหน้าของหลินเมิ้งหยาไม่สู้ดีนัก
แม้จั่วชิวอวี้และนางจะบอกว่าไม่มีปัญหาอะไร แต่หลงเทียนอวี้ยังคงไม่สบายใจ
ดังนั้นหลังจากจัดการธุระเสร็จแล้ว เขาจึงรีบกลับมายังจวน
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าหญิงสาวที่ตนเองบรรจงห่มผ้าห่มให้จะฝืนลุกขึ้นมาทำเรื่องเหล่านี้
เมื่อไหร่นางจะรู้จักทะนุถนอมร่างกายของตนเองบ้าง
“หม่อมฉันไม่เป็นอะไรจริงๆ เพคะ พระองค์ต่างหากที่ไม่เห็นแม้แต่เงาตั้งแต่เช้า บอกมาเถิด พระองค์หลงเสน่ห์หญิงงามในเมืองหลวงเก่าแห่งนี้ใช่หรือไม่?”
หลินเมิ้งหยาส่งเสียงออดอ้อนระคนเง้างอน หลงเทียนอวี้จึงมิอาจว่ากล่าวนางได้อีก
มองมือเล็กที่จับชายเสื้อของเขาด้วยท่าทางเหมือนภรรยาเอกจอมราวี
เขาจึงทำได้เพียงทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างกายนาง
“ไม่หรอก ข้าเพียงแค่ออกไปทำธุระเท่านั้น”
มองท่าทางซื่อตรงทั้งยังทำอะไรไม่ถูกของเขา หลินเมิ้งหยาหลุดขำพรืด
มือเล็กยกขึ้นลูบชายเสื้อที่ถูกบิดม้วนจนยับของเขา หลินเมิ้งหยาจึงผันตัวมาเป็นภรรยาเอกแสนปรานี
นางชอบเวลาที่เขาเอ็นดูนาง หลินเมิ้งหยาไม่รู้ตัวเลยว่านางกลายเป็นสาวน้อยขี้อ้อนในสายตาเขาไปเสียแล้ว
“หม่อมฉันรู้สึกว่าช่วงนี้เหตุการณ์ไม่ปกตินัก
