าว่าจอมวางแผนผู้นั้นมิใช่คนธรรมดา เขาได้รับความสำคัญจากอ๋องชิ่ง แต่คนผู้นั้นชอบออกเดินทางท่องเที่ยว อ๋องชิ่งส่งคนไปคุ้มครองเขาไม่น้อย ดังนั้นจึงไม่มีใครเคยเห็นหน้าตาของเขาเ เลยแม้แต่คนเดียว”
ต้องแบบนี้สิจึงจะถูกต้อง คำบอกเล่าของอวี้อันคลายความสงสัยให้แก่หลินเมิ้งหยา
เหตุที่อ๋องชิ่งแย่งชิงบัลลังก์จากเฉินเปี่ยวเกอไม่สำเร็จก็เพราะเขาเป็นคนสะเพร่าและเอาแต่ใจ
หากมิใช่เพราะได้รับการชี้แนะจากจอมวางแผนคนนั้น เช่นนั้นเขาคงมิอาจครองอำนาจของเมืองอวี้หลงได้
แต่เขาเองก็มีข้อบกพร่อง เหตุเพราะเขาไม่ยินยอมฟังคำชี้แนะทั้งหมดของจอมวางแผนคนนั้น
มิเช่นนั้นเฉินเปี่ยวเกอคงมิอาจได้ครองบัลลังก์ง่ายๆ
“เอาล่ะ เก็บของพวกนี้ไปเถิด จากนั้นค่อยสั่งให้คนนำไปขาย จำเอาไว้ว่าอย่าเอะอะเรื่องนี้เป็นอันขาด แต่ถึงกระนั้นก็อย่าเก็บให้เป็นความลับ”
หลินเมิ้งหยาออกคำสั่ง อวี้อันจึงรีบไปทำตาม
คนรับใช้เข้ามายกของออกไป หลงเทียนอวี้เดินเข้ามาภายใน
“ข้าบอกให้เจ้าพักผ่อนมิใช่หรือ? เหตุใดจึงยังยุ่งวุ่นวายกับเรื่องพวกนี้เล่า?”
หัวคิ้ว
