ถามอวี้อันหนึ่งคำ
“ปกติแล้วอ๋องชิ่งเป็นคนใจกว้างเช่นนี้หรือ?”
อวี้อันเป็นคนมีความรู้รอบด้าน ดังนั้นจึงรีบตอบทันที
“ทูลจวิ้นจู่ อ๋องชิ่งขึ้นชื่อเรื่องความตระหนี่ ตอนที่ฝ่าบาทขึ้นครองราชย์ เขาส่งเพียงรูปปั้นหยกมาให้หนึ่งชิ้นเท่านั้น แต่เพราะจวิ้นจู่เปรียบดั่งอัญมณีล้ำค่าแห่งเมืองหลินเทียน ดังนั้นของเหล่านี้จึงมินับว่ามากมายอะไรพ่ะย่ะค่ะ”
หลินเมิ้งหยามองตาอวี้อัน ก่อนจะหันกลับมามองของขวัญของตนเอง
ของเหล่านี้มิได้มีปัญหาอะไร มิเช่นนั้นคงไม่มีโอกาสส่งมาถึงมือของนาง
แต่ตอนที่นางอยู่ในเมืองอวี้หลงก็ได้สร้างปัญหาไม่ใหญ่ไม่เล็กเอาไว้ให้อ๋องชิ่ง
เหตุใดคนตระหนี่ถี่เหนียวและหยาบกระด้างไร้สมองจึงมอบของขวัญมากมายให้นางกันเล่า?
ย่อมมีจุดประสงค์แอบแฝงอย่างแน่นอน!
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าพวกคนสนิทของอ๋องชิ่งเป็นคนเช่นไร?”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยถาม อวี้อันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยตอบ
“ฝ่าบาทเคยรับสั่งว่าอ๋องชิ่งเป็นคนชอบคุยโวโอ้อวด ดังนั้นคนสนิทของเขาจึงเป็นพวกประจบสอพลอ แต่เมื่อหลายปีก่อนมีจอมวางแผนผู้หนึ่งเข้าไปอยู่ในจวนอ๋อง ข้าน้อยได้ยินฝ่าบาทเล่า
