หมือนเรื่องของหอป๋ายเฉาจะมีความสำคัญกับราษฎรแห่งเมืองหลินเทียนเป็นอย่างมาก
เพราะเหตุนี้เฉินเปี่ยวเกอจึงอยากให้นางกระโดดเข้ามาช่วยเหลือ
“อีกเดี๋ยวก็จะถึงเมืองหลวงเก่าแล้ว หมากที่ท้ายขบวนของเจ้าถึงเวลาหยิบออกมาใช้งานแล้วหรือยัง?”
หลงเทียนอวี้ก้มหน้ากระซิบเสียงแผ่ว
แม้จะเกิดเรื่องราวมากมายขึ้นระหว่างการเดินทาง แต่ถึงกระนั้นการกักกันซู่เหมยก็มิได้หย่อนคล้อยลงตามเลยแม้แต่น้อย
สุดท้ายซู่เหมยอดรนทนไม่ไหวแสดงสันดานเดิมของนางออกมา นางก่นด่าร้องแรกแหกกระเชอใส่พวกผอจื่อที่ทำหน้าที่จับตามองนางด้วยท่าทางยกตนประหนึ่งผู้เป็นเจ้านาย
แต่คนเหล่านั้นล้วนเป็นคนของอวี้เปี่ยวเกอ ซ้ำยังถูกเฉินเปี่ยวเกอเลือกมาโดยจำเพาะ ดังนั้นจึงไม่มีใครเชื่อฟังนาง
“อีกไม่นานแล้วเพคะ จะหาโอกาสให้นางลอบหนีออกไปเช่นไรดี? การเดินทางในคราวนี้สร้างความลำบากให้นางอย่างใหญ่หลวง หากเปิดโอกาสให้นางหนีไปง่ายๆ เกรงว่าคนอื่นจะต้องมองออกว่าเป็นกลอุบายของพวกเราอย่างแน่นอน แม้นางจะโง่ แต่ผู้อยู่เบื้องหลังนางหาได้เป็นเช่นนั้นไม่”
หลินเมิ้งหยากระตุกยิ้มซุกซน สำหรับนางแล้ว ซู่เหมยเป็นเพียงกรวดล่อหยก [1] เท่านั้น
แน่นอนว่านางยังจำคำพูดของหงอวี้ได้ขึ้นใ
