ีเรื่องเข้าใจผิดอันใดต่อสกุลหลง แต่ขอให้เจ้าเชื่อข้าสักครั้งว่าหลงเทียนอวี้ไม่มีทางทำเรื่องไม่ดีต่อเฉินเปี่ยวเกอ ข้าขอรับปากเจ้าด้วยชีวิตของข้า”
สายตาหลิวซวนเย็นเยียบ แต่เขาไม่ยอมถอยหนี
ทว่าสายตาที่จ้องมองหลินเมิ้งหยากลับมีความรู้สึกอื่นเจืออยู่ด้วย
ชั่วอึดใจต่อมาหลิวซวนสะบัดกายออกจากห้อง เขาพยายามอย่างยิ่งยวดเพื่อที่จะระงับโทสะของตนเอง
“อวี้เปี่ยวเกอ ท่านไปดูสักหน่อยเถิด อย่าให้เกิดเรื่องขายหน้าอันใดเลย”
จั่วชิวอวี้กล่าวอะไรไม่ออก สุดท้ายทำได้เพียงวิ่งตามไป
ภายในห้องจึงเหลือเพียงหลินเมิ้งหยาและหลงเทียนอวี้
สุดท้ายหลินเมิ้งหยาจึงทอดถอนหายใจยาว
———————
หมายเหตุ
[1] กรวดล่อหยก หมายถึงคนที่ถูกนำมาใช่ล่อลวงศัตรูออกมา
