ลืมบุญคุณคน ตกบ่อแล้วยังโยนหินใส่ เรื่องเหล่านี้คงเคยทำไม่น้อย”
วางหมากลงหนึ่งตัว คำพูดของหลิวซวนไร้ซึ่งความเกรงใจ
หลงเทียนอวี้ลืมตาขึ้นชำเลืองมองเขาหนึ่งหน แม้จะรู้สึกไม่พอใจอยู่หลายส่วน แต่ถึงกระนั้นสีหน้าก็ยังคงสงบนิ่ง
“คำพูดเหล่านั้นล้วนเป็นเพียงคำให้ร้าย พวกเราสกุลหลงเป็นคนซื่อตรง เมื่อเทียบกับพวกลอบยิงเกาทัณฑ์ทำร้ายผู้อื่นแล้วย่อมมีความเปิดเผยตรงไปตรงมากกว่านัก”
กลิ่นดินปืนระหว่างคนทั้งคู่ฉุนกึก
แม้แต่คนไม่รู้ร้อนรู้หนาวอย่างจั่วชิวอวี้ยังมีเหงื่อผุดพรายขึ้นบนหน้าผาก
หันมาสบตากับหลินเมิ้งหยา ทว่าอีกฝ่ายกลับมีท่าทีผ่อนคลาย
แปลก เมื่อหลายวันก่อนยังออกโรงปกป้องฟู่จวินของตัวเองอยู่เลยมิใช่หรือ? เหตุใดวันนี้ถึง……
“เปิดเผยตรงไปตรงมา? ข้าว่าเป็นเพียงแค่คำแอบอ้างลวงหลอกแต่เพียงเท่านั้น แต่ไม่ว่าคราวนี้เจ้ามีกลอุบายอันใด ข้าจะไม่มีวันปล่อยให้เจ้าทำสำเร็จ!”
ตึง
กระดานหมากถูกหลิวซวนปัดทิ้งลงพื้น หมากล้อมกระเด็นกระจัดกระจาย หัวคิ้วของหลิวซวนขมวดมุ่น ท่าทางประหนึ่งพร้อมจะพุ่งตัวเข้าหาหลงเทียนอวี้
หลินเมิ้งหยารีบเข้ามาขวางหน้าหลงเทียนอวี้ ก่อนจะจ้องหลิวซวนด้วยสายตาเคร่งขรึม
“ข้าไม่สนใจหรอกว่าเจ้าม
