ินเมิ้งหยามีโทสะขึ้นมาบ้างแล้ว เหตุเพราะเขาทำให้นางอารณ์เสียขึ้นมาเสียได้
ไม่รู้ว่าสกุลหลงไปก่อกรรมทำเข็ญอันใดไว้กับเขา
ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห แต่สุดท้ายนางทำได้เพียงระงับอารมณ์ให้เย็นลง
ปล่อยชายผ้าม่านลง เพียงไม่เห็นก็ไม่หงุดหงิดแล้ว!
ความโคลงเคลงของรถม้าทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกราวกับโดนสะกดจิต
กอปรกับความเงียบงันจึงทำให้นางผล็อยหลับไป
ระบบเซินหนงเริ่มทำงานอีกครั้ง หลังจากอัปเดตอัตโนมัติแล้ว หลินเมิ้งหยาค้นพบว่านางสามารถควบคุมความฝันของตัวเองได้
แน่นอนว่าไม่สามารถควบคุมความฝันทุกอย่างได้ แต่ทุกครั้งที่ร่างกายของนางเข้าสู่สภาวะของการพักผ่อน ประสาทการรับรู้ของนางสามารถใช้งานทุกฟังก์ชั่นของระบบเซินหนงได้
อย่างเช่นตอนนี้แม้ภายนอกนางจะดูเหมือนคนกำลังนอนหลับฝันหวาน แต่อันที่จริงแล้วนางกำลังเล่นกับตำราพิศวงชิงเจิงผู่ในระบบเซินหนงอยู่
พลิกเปิดตั้งแต่หน้าแรกจวบจนหน้าสุดท้าย
น่าแปลก แม้ตำราเล่มนี้จะล้ำค่า แต่ก็ไม่ถึงขั้นที่จะสามารถให้คนห้ำหั่นกันเพื่อแย่งชิงกันเลยนี่นา?
