เสียงแข็งทื่อ หลินเมิ้งหยาไม่เข้าใจความคิดของหลิวซวนเลยแม้แต่น้อย
แต่เมื่อลองไตร่ตรองดูอีกครั้ง นางจึงเข้าใจบางอย่าง
แม้ต้าจิ้นและหลินเทียนจะสงบศึกกันมาหลายปีแล้ว แต่ในอดีตพวกเขาทำสงครามกันไม่หยุดหย่อน
จนถึงทุกวันนี้ผู้คนจำนวนมากยังคงระแวดระวังต้าจิ้น โดยเฉพาะหลงเทียนอวี้ที่มีฐานะค่อนข้างอ่อนไหว แน่นอนว่าผู้อื่นย่อมมองเขาเป็นศัตรู
ทว่านางกลับอดไม่ได้ที่จะแก้ต่างแทนเขาสักสองสามคำ
“เขาไม่เหมือนผู้อื่น แม้จะเพื่อข้า แต่เขาไม่มีทางทำลายการคุ้มกันของเจ้า ยิ่งไปกว่านั้นเขากับเฉินเปี่ยวเกอยังเป็นสหายกันแล้ว เขาเคารพมิตรสหายของตนเองเสมอ”
หลินเมิ้งหยาแก้ต่างเพียงสองสามคำ ทว่ากลับเหมือนหอกทิ่มแทงปมในใจบางอย่างของหลิวซวน
ใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาพลันเย็นชาแข็งกระด้าง ก่อนจะเอ่ยกับหลินเมิ้งหยาด้วยน้ำเสียงหมดความอดทน
“แต่ไหนแต่ไรมาสกุลหลงล้วนชอบซื้อใจคน แม้เจ้าจะเกิดที่ต้าจิ้นและเป็นบุตรสาวสกุลหลิน แต่หากเจ้ายังมีความเคารพรักมารดาของเจ้าแล้วล่ะก็ เช่นนั้นจงระวังสกุลหลงให้ดี อย่าได้ล ลุ่มหลงจนหน้ามืดตาบอด!”
พูดจบ เขาก็รีบควบม้าคู่ใจออกไป
“เจ้า…..”
หล
