จากตำบลอวี้ถึงจวนชิ่งต้องใช้เวลาเดินทางราวสามวัน
จั่วหยวนอีช่วยสร้างความล่าช้าให้พวกอ๋องชิ่ง อีกทั้งพวกเขายังเสียเวลาเดินทางไปอีกสามวัน
ดังนั้นกว่าอ๋องชิ่งจะรู้เรื่องข่าวการเดินทางของพวกหลินเมิ้งหยา นางก็ออกจากแผ่นดินที่อยู่ในการปกครองของเขาแล้ว
เดินทางอย่างต่อเนื่องติดต่อกันหกวัน อย่าว่าแต่นั่งรถม้าเลย แม้แต่หลงเทียนอวี้และจั่วชิวอวี้เองต่างก็รู้สึกเหนื่อยล้าเป็นอย่างยิ่ง
โชคดีที่ตำบลหยวนซึ่งเป็นตำบลสุดท้ายของเมืองอวี้หลงมิถูกครอบงำและถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง
หลินเมิ้งหยาแหวกผ้าม่านออก นางที่ไม่ได้นอนหลับพักผ่อนอย่างเต็มที่ตลอดหกวันมีรอยคล้ำใต้ดวงตาอย่างเห็นได้ชัด
แต่อย่างน้อยนางก็อยู่บนรถม้า ดังนั้นจึงมีที่ให้นอนพักไม่เหมือนกับพวกหลงเทียนอวี้ ใบหน้าเขามีหนวดเคราเขียวครึ้มขึ้นประปราย หน้าตาท่าทางเหมือนร่างที่ถูกขุดขึ้นมาจากดิน
“ยังอีกไกลหรือไม่กว่าจะถึงที่ปลอดภัย?”
ยื่นหน้าออกมา หลินเมิ้งหยาเอ่ยถามเสียงเบา
“เดินทางอีกราวครึ่งวันก็จะถึงเมืองชิงหยวนแล้ว ผู้ว่าการที่นั่นเป็นสหายสนิทของฮวงซงและเป็นคนที่อ๋องชิ่งมิกล้ายุ่งวุ่นวายด้วย เมื่อถึงที่นั่นพวกเราจะปลอดภัย”
จั่วชิวอวี้ที่นั่งอยู่บนม้าด้าน
