สอดประสาน [1] ร่วมมือกับนางทำลายจวนอวี้หลงให้สิ้น ได้เป็นแน่
ฉะนั้นนางจึงยืมมือของจั่วหยวนอีเพื่อสร้างความไม่สงบให้แก่อ๋องชิ่ง
“คือ…เช่นนั้นคงไม่ดี แม้พวกเขาจะเป็นญาติมิตรของท่านพ่อ แต่ถึงกระนั้นก็มิได้เกี่ยวข้องอันใดด้วย แน่นอนว่าพวกเขาย่อมไม่มีสิทธิสืบทอดตำแ แหน่งของท่านพ่ออย่างแน่นอน”
ดวงตาของจั่วหยวนอีกลิ้งไปมา แม้เขาจะรู้สึกราวกับต้องมนต์และเขียนสัญญาฉบับนั้นขึ้นมา แต่หลังจากสงบสติอารมณ์ลงได้ เขาก็เริ่มรู้สึกเสียใจ จขึ้นมา
“หากไร้ซึ่งพิษสงก็มิอาจเป็นนายคน [2] เจ้ามองพวกเขาเป็นดั่งญาติมิตร แล้วพวกเขาเล่า? เจ้าลองตรองดูให้ดีเถิด แม้แต่คนที่ไม่มีความสัมพันธ์ ทางสายเลือดกับพ่อของเจ้ายังมีสิทธิ์แย่งชิงตำแหน่งกับเจ้าได้ แล้วคนเหล่านั้นเล่า? พวกเขาจะทำไม่ได้เชียวหรือ?”
แม้หลินเมิ้งหยาจะเอ่ยเช่นนี้ แต่ถึงกระนั้นก็มิได้ให้ความหวังใดๆ แก่จั่วหยวนอี
หากเมื่อครู่มิใช่เพราะนางใช้ระบบเซินหนงทำให้ประสาทการรับรู้ของจั่วหยวนอีงุน
