หลงเทียนอวี้นั่งอยู่ภายในห้องโถง ทั้งยังรู้สึกราวกับถูกคลื่นลูกมหึมาถาโถมใส่
แม้เขาจะไม่รู้ว่าวิชาการรักษาของหลินเมิ้งหยาลึกล้ำเพียงใด แต่เขาเคยได้ยินเสด็จพ่อรับสั่งว่าตำราชิงเจิงผู่เป็นตำรามหัศจรรย์ แม้จะไม่รู้ว่าใครเป็นคนเขียน แต่เชื่อว่าคนผู้นั้นจะต้องเป็นอัจฉริยะอย่างแน่นอน
แม้คนภายนอกจะเอ่ยว่าตำราเล่มนี้สามารถชุบชีวิตคนตายกลับมาได้หรือแม้แต่กระดูกก็สามารถงอกใหม่ได้ แต่เสด็จพ่อเคยรับสั่งว่าขอเพียงคนผู้นั้นยังมีลมหายใจ วิธีการรักษาของตำราชิงเจิงผู่จะสามารถช่วยชีวิตคนผู้นั้นกลับมาได้อย่างแน่นอน
แม้หลินเมิ้งหยาจะเป็นศิษย์เอกของป๋ายหลี่รุ่ย แต่ตัวเขาย่อมรู้ถึงขีดความสามารถของป๋ายหลี่รุ่ยดี
หากนางเอ่ยว่านางไม่มีตำราชิงเจิงผู่ อย่าว่าแต่คนอื่นเลย แม้แต่เขาเองก็ยากจะเชื่อ
เกรงว่าจั่วชิวอวี้ก็คงสงสัยเช่นเดียวกัน
แต่เพราะสถานการณ์กำลังคับขัน ดังนั้นพวกเขาจึงยังไม่มีโอกาสถามหลินเมิ้งหยา
หากตำราชิงเจิงผู่อยู่ในมือของนางจริง เช่นนั้นนางคงถูกคนเหล่านี้ตามรังควานไปชั่วชีวิต
“โอ๊ย…”
เสียงแผดร้องดังขึ้นขัดความคิดของหลงเทียนอวี้
หันหน้าไปมอง สายตาเหลือบเห็นจั่วชิวอวี้ที่กำลังรักษาจั่วหยวนอี
ความเ
