จ็บปวดจากการถูกถอดกระดูกข้อต่อมิอาจเทียบเท่าความทรมานในการต่อกระดูกใหม่ได้เลย
จั่วหยวนอีเจ็บปวดจนแทบสิ้นสติ
หลงเทียนอวี้รำคาญเป็นอย่างยิ่ง มือหยิบผลไม้ขึ้นมาผลหนึ่งแล้วขว้างออกไป เสียงร้องจึงเงียบหายไปในทันใด
จั่วหยวนอีผู้น่าสงสารถูกเขาอุดปากเอาไว้แล้ว อย่าว่าแต่ร้องเลย แค่จะส่งเสียงยังทำไม่ได้
จั่วชิวอวี้เหลือบมองหลงเทียนอวี้ ก่อนจะหันไปทรมานจั่วหยวนอีต่อ
“เทียนอวี้ มานี่หน่อย”
ด้านหลังห้องโถง เสียงเรียกของหลินเมิ้งหยาพลันดังขึ้น
หลงเทียนอวี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแสดงสีหน้าเป็นปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วเดินเข้าไปหานาง
“มีอะไรหรือ?”
เพียงผ่านประตูเข้ามาก็เห็นหลินเมิ้งหยาที่กำลังจ้องดาบบนอกของป๋ายซ่าวอย่างพินิจพิจารณา
“พระองค์ช่วยหม่อมฉันดึงดาบออกได้หรือไม่?”
หลินเมิ้งหยาหันไปขอร้องหลงเทียนอวี้
อีกฝ่ายผงกศีรษะลง ขณะที่ยื่นมือเข้าไปจะจับดาบ เขากลับถูกหลินเมิ้งหยาปัดมือออก
“เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความเป็นความตายของป๋ายซ่าว พระองค์จะต้องดึงดาบออกมาอย่างรวดเร็ว ยิ่งไปกว่านั้นต้องระวังมิให้โดนหัวใจของนาง หากพลาดไปเพียงนิดเดียวก็อาจปลิดชีพของนางได้ พระองค์ทำได้หรือไม่?”
หลินเมิ้งห
