มีเพียงเครือญาติของอ๋องชิ่งเท่านั้นจึงจะมีได้
ขอเพียงมีสิ่งนี้ พวกเขาจะสามารถผ่านทางทั่วทั้งแผ่นดินเมืองอวี้หลงได้
มองตามร่างที่กำลังดีใจกระโดดโลดเต้นเดินจากไป สายตาของหลินเมิ้งหยาพลันเย็นเยียบ
หลงเทียนอวี้มองนางอย่างทำอะไรไม่ถูก เขาพูดไม่ออกแม้เพียงครึ่งคำ
“พระองค์กำลังคิดว่าหม่อมฉันใจดำอำมหิตใช่หรือไม่?”
ผินหน้าไปมองเพียงได้เห็นสายตาของหลงเทียนอวี้ นางก็เข้าใจความคิดของเขาในทันที
“ใจดำอำมหิตแล้วอย่างไรเล่า ขอเพียงสามารถปกป้องคนของหม่อมฉันได้ก็เพียงพอแล้ว หม่อมฉันหาได้มีคุณธรรมดั่งเช่นพระองค์ เห็นจะมีก็แต่เพียงคว วามโหดเหี้ยมเท่านั้น”
หลินเมิ้งหยากล่าวจบก็เดินออกจากห้องโถงไป
แสงเทียนกลายเป็นเพียงแสงสลัว ร่างบางที่กำลังเดินจากไปดูเป็นภาพเลือนรางไม่ชัดเจน
หลงเทียนอวี้รู้สึกว่าเขาอยู่ห่างไกลจากนางมากเหลือเกิน
ราวกับหลินเมิ้งหยามีบางอย่างเปลี่ยนแปลงไปไม่เหมือนก่อนแล้ว
ภายในห้องด้านข้างเรือนท้ายจวน หลินเมิ้งหยาช่วยป๋ายซ่าวทำแผลด้วยตนเอง
เหตุเพราะใช้ยาแกล้งตาย ดังนั้นอุณหภูมิร่างกายของป๋ายซ่าวจึงเย็นลงมากจนน่าตกใจ
หากมิใช่ปรมาจารย์ก็คงมิอาจจับชีพจรที่กำลั
