งเต้นอย่างอ่อนแรงของนางได้
ตอนนี้มิอาจบอกได้เลยว่าคนผู้นี้ยังเป็นหรือตาย
นางยังคงจดจำภาพชั่วขณะที่ป๋ายซ่าวได้รับบาดเจ็บได้
ขณะเดียวกันนางหวนนึกถึงภาพการตายของพี่เยว่ถิงขึ้นมา
คนเป็นหมอล้วนชินชากับการเกิดแก่เจ็บตายแล้ว แต่นั่นมิใช่ในกรณีที่นางต้องเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดโดยตรงเช่นนี้
หน้าอกปวดแปลบขึ้นมา อยู่ๆ สีหน้าของหลินเมิ้งหยาก็ซีดเผือด เม็ดเหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผากก่อนจะรินไหลลงมา
ทุกครั้งที่ความรู้สึกของนางถูกกระตุ้น ยาพิษที่ไหลเวียนอยู่ในร่างจะเริ่มทำงานทันที
หลินเมิ้งหยาไม่เคยพูดกับใครมาก่อน เหตุเพราะนางอยากยับยั้งความเจ็บปวดนั้นเอาไว้และทำตัวราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
แต่ความเจ็บปวดในใจจะลบล้างออกไปได้อย่างไรเล่า?
ดังนั้นนางจึงทำเรื่องบางอย่างที่แม้แต่วิทยาการในอนาคตยังมองว่าอันตราย
ใช้กลไกของระบบเซินหนงเข้ามาแทนที่ความคิดของตนเองส่วนหนึ่ง
เรื่องนี้ค่อนข้างอันตรายยิ่งนัก หากไม่ระวังให้ดี เกรงว่าร่างกายของนางอาจจะยังเป็นมนุษย์ ทว่าชีวิตจิตใจล้วนถูกระบบเซินหนงควบคุม
แต่มีเพียงหนทางนี้เท่านั้นที่จะทำให้ความเจ็บปวดของนางทุเลาลงจนเป็นปกติ
หากมองภายนอกนางอาจกลายเป็นคนสุขุมเยือกเย็น แต่มีเพี
