วยเหลือข้าชิงตำแหน่งกลับคืนมาได้ เช่นนั้นอย่าว่าแต่ความแค้นของพวกเราได้รับการสะสางเลย ข้าจะช่วยท่านทำให้ฮ่องเต้ได้มีตำแหน่งที่มั่นคงในราชอาณาจ จักรแห่งนี้”
จั่วหยวนอีคิดอยากร่วมมือกับหลินเมิ้งหยา โดยที่เขาลืมไปแล้วว่าต่อให้เขาได้ตำแหน่งอ๋องชิ่งมา จั่วชิวเฉินก็ไม่มีวันละเว้นเขา
ทว่าตอนนี้สมองของเขาไม่มีทางคำนึงถึงเรื่องนี้
เวลาล่วงเลยนาทีแล้วนาทีเล่า หลินเมิ้งหยาเริ่มร้อนใจ แม้สีหน้าจะยังคงสงบนิ่งก็ตาม
เมื่อเห็นว่าจั่วหยวนอีเป็นฝ่ายยื่นข้อเสนอออกมาก่อน นางรู้ได้ในทันทีว่าเรื่องนี้ประสบความสำเร็จไปแล้วครึ่งหนึ่ง
“หากคิดจะให้ข้าช่วยเจ้านั้นไม่ยาก แต่ข้าต้องดูความจริงใจของเจ้าก่อน พวกเราเองก็มีเรื่องบาดหมางกันอยู่ หากข้าปล่อยเจ้าเสียตอนนี้ เช่นนั้นเจ้าจะไม่รีบหันหน้ามาแว้งกัดข้า หรอกหรือ?”
หลินเมิ้งหยาจงใจแสดงท่าทีลำบากใจ ผิดกับจั่วหยวนอีที่ร่างกายสั่นเทาเพราะกลัวว่าแม่นางตรงหน้าจะลงมือฆ่าตนเอง
“ข้าจริงใจต่อท่านอย่างแน่นอน อีกอย่างพวกเราเพียงแค่เข้าใจผิดกันเท่านั้นมิใช่หรือ? มิเช่นนั้นข้าจะตั้
