ึงจะได้ผลดียิ่งขึ้น
แต่ตอนนี้นางต้องทำงานแข่งกับเวลา
หลินเมิ้งหยาถือถ้วยยากลับไปยังห้องโถง
นางสั่งให้หลงเทียนอวี้ไปอยู่ด้านหน้าห้องโถง จากนั้นจึงค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าของป๋ายซ่าวออกแล้วใช้ยาอุณหภูมิอุ่นๆ เช็ดลงบนบริเวณบาดแผลของนาง
แม้ตำราชิงเจิงผู่จะบันทึกเอาไว้ว่ายาชนิดนี้มีฤทธิ์ช่วยลดความเร็วในการไหลเวียนโลหิต แต่เพราะบาดแผลที่หน้าอกของป๋ายซ่าวค่อนข้างสาหัส ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงโปะยาลงไปหนา ๆ โดยไม่รู้ว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นเช่นไร
ไม่รู้ว่าเกิดเหตุอันใดขึ้น เพียงป้ายยาลงไปที่บาดแผลของป๋ายซ่าว บาดแผลของนางก็ซึมซับยาน้ำเหล่านั้นทันที
หลินเมิ้งหยามองด้วยความตื่นเต้น ครู่ต่อมานางจึงจับชีพจรที่ข้อมือของป๋ายซ่าว
หัวใจเต้นช้าลงแล้ว!
หัวใจคืออวัยวะในการสูบฉีดเลือดไปเลี้ยงร่างกาย เมื่อหัวใจเต้นอ่อนลง นั่นเท่ากับว่าเลือดในร่างกายก็ไหลเวียนช้าลงด้วย
ในที่สุดหลินเมิ้งหยาก็สบายใจขึ้น ขั้นแรกสำเร็จแล้ว เช่นนั้นขั้นต่อไปก็ไม่น่ากังวล
หลังจากจับตามองราวครึ่งชั่วโมง เมื่อมั่นใจแล้วว่าอาการของป๋ายซ่าวคงที่ หลินเมิ้งหยาจึงใส่เสื้อผ้าให้นางดั่งเดิม
ลำดับต่
