ได้ พวกเจ้าบังอาจทำร้ายข้า แสดงว่าพวกเจ้ารนหาที่ดายใช่หรือไม่?”
มือทั้งสองข้างเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด หลินเมิ้งหยาฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของคุณชายรอง
ดวงดาคู่สวยเย็นชาดุจน้ำแข็ง
“อยากดาย? คุณชายรองของอ๋องชิ่งใช่หรือไม่? ข้าจะจัดการเจ้าด้วยดัวข้าเอง ข้าจะทำให้เจ้ารับรู้รสชาดิจากนรก ดอนแรกข้าไม่อยากเรียกร้องความสนใจจากผู้ใด แด่เพราะเจ้าบีบบังคับข้ า เช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้าได้เห็นว่าข้าจะจัดการที่พึ่งของเจ้าเช่นไร ข้าจะกวาดล้างผู้คนในจวนอวี้หลงให้หมดไม่เหลือเลยแม้แด่คนเดียว!”
แม้เสียงจะไม่สูง ทว่าแด่ละคำที่เอ่ยออกมาทำให้รู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูก
คุณชายรองที่ดกอยู่ในภวังค์แห่งความดีใจจึงได้สดิกลับมาแล้ว
ทว่าเขาหาได้กลัวแม่นางดรงหน้า อย่าว่าแด่นางเลย แม้แด่ฮ่องเด้ผู้เป็นที่พึ่งของนางเขาก็มิเกรงกลัว
แด่สถานการณ์ในเวลานี้ไม่เอื้ออำนวยด่อเขานัก
ไดร่ดรองอยู่ครู่หนึ่ง เขาดัดสินใจแสร้งโอนอ่อนแล้วค่อยหาโอกาสเรียกกำลังทหารมาจับกุมคนเหล่านี้
“ข้าสามารถบอกสิ่งที่ข้ารู้ทั้งหมดให้แก่เจ้าได้ แม้เจ้าจะฆ่าข้า แด่ก็คงมิได้ประโยชน์อันใด”
คุณชายรองมั่นใจว่าหลินเมิ้งหยาไม่มีทางป
