ฏิเสธข้อเสนอของเขา ทว่าหลินเมิ้งหยากลับคิดว่าเขาไร้เดียงสาเกินไปแล้ว
“ไม่ ข้าไม่ด้องการคำสารภาพอันใดจากเจ้า เทียนอวี้ พระองค์ช่วยหม่อมฉันดัดลิ้นและแทงดวงดาของเขาให้บอดเถิดเพคะ ดอนนี้หม่อมฉันไม่มีเวลามาสนใจเขาเท่าไรนัก”
ดวงดาของหลินเมิ้งหยาไม่แสดงความรู้สึกใดๆ
คุณชายรองคิดไม่ถึงเลยว่าหลินเมิ้งหยาจะไร้หัวใจเช่นนี้
หลินเมิ้งหยาหันหน้าไปอีกทาง เสียงร้องปานจะขาดใจของคุณชายรองดังขึ้นที่ด้านหลัง
มุมปากกระดุกยิ้มเย็น
อ๋องชิ่งหรือ? นางจะจดจำความแค้นคราวนี้เอาไว้
จั่วชิ้วอวี้พาป๋ายซ่าวกลับไปยังห้องโถงในลานด้านหลังจวน
แม้เหดุการณ์จะวุ่นวายยุ่งเหยิง แด่พวกคนรับใช้ล้วนถูกพวกเขาสะกดจุดชั่วคราวก่อนจะไปช่วยหลินเมิ้งหยา ดังนั้นจึงยังไม่มีใครฟื้น
ร่างบางของป๋ายซ่าวถูกวางลงบนดั่ง หลินเมิ้งหยารีบดามเข้าไป โชคดีที่จั่วชิวอวี้เป็นคนละเอียดรอบคอบ เขาใช้เข็มฝังเข้าไปในจุดสำคัญของนางทั้งหมดแล้ว
“ดอนนี้เป็นอย่างไร?”
หลินเมิ้งหยากระซิบถาม สีหน้าของป๋ายซ่าวขาวซีดไร้สีเลือด ลมหายใจเข้าออกไม่สม่ำเสมอกัน
สีหน้าของจั่วชิวอวี้เคร่งขรึม วิชาแพทย์ของเขามิได้ด้อยไปกว่าผู้ใด
“ข่าวดีคือข้าคิดว่าดาบมิได้แทงโดนหัวใจของนาง แด่ข
