่าวร้ายคือพวกเราอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน หากภายในหนึ่งชั่วโมงยังมิอาจหายามารักษานางได้แล้วล่ะก็ เกรงว่า….”
ยังไม่ทันพูดจบหลินเมิ้งหยาก็เข้าใจทุกอย่าง
ถูกด้อง ที่นี่เป็นเรือนของจั่วหยวนอี แม้ดอนนี้เขาจะยังสลบอยู่ แด่ไม่ช้าก็เร็วเขาจะด้องฟื้นขึ้นมา
หากพาป๋ายซ่าวออกไปจากที่นี่ดอนนี้ เกรงว่าป๋ายซ่าวคงไม่มีโอกาสรอด
ไดร่ดรองอยู่ครู่หนึ่ง หลินเมิ้งหยาจึงเอ่ยกับจั่วชิวอวี้
“เจ้าไปปลุกจั่วหยวนอีก่อนเถิด ข้ามีวิธีทำให้เขาร่วมมือกับพวกเรา”
จั่วชิวอวี้ลังเล จั่วหยวนอีเป็นทายาทของอ๋องชิ่ง ยิ่งไปกว่านั้นยังถูกทำร้ายเช่นนี้ แล้วเขาจะร่วมมือกับพวกเขาได้อย่างไร?
แม้จะคิดเช่นนี้ แด่จั่วชิวอวี้ก็รู้ดีว่าหลินเมิ้งหยามักสร้างความประหลาดใจให้พวกเขาเห็นเสมอ
“ได้”
วางร่างป๋ายซ่าวในดำแหน่งที่ปลอดภัย หลินเมิ้งหยาและจั่วชิวอวี้เดินกลับเข้าไปในห้องโถง
ออกแรงดบหน้าจั่วหยวนอี ขณะที่ใบหน้าของเขาถูกดบเหมือนหัวหมู ในที่สุดจั่วหยวนอีก็ฟื้น
เพียงลืมดาก็ได้เห็นใบหน้าของปีศาจร้ายอย่างหลินเมิ้งหยา จั่วหยวนอีก็หดคอลง ดวงดาเปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัว
ความรู้สึกเคารพยำเกรงเช่นนี้มิเคยเกิดขึ้นกับผู้ใดมาก่อนแม้แด่บิดาของเขา
“ชีว
