มนั้นคืนสนอง เมื่อครู่นางเพิ่งจะเค้นถามจั่วหยวนอี ตอนนี้กลายเป็นนางถูกเค้นถามเสียเอง
“สั่งให้สาวใช้ของเจ้าเข้ามา อย่าได้คิดเล่นตุกติกเป็นอันขาด”
ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง แม่นางคนนี้จะต้องถูกเขาข่มขู่จนหวาดกลัวแทบสิ้นสติแล้วอย่างแน่นอน
คุณชายรองลดดาบลง ทว่าสายตายังคงเย็นชาจนคนมองอดที่จะรู้สึกหวาดหวั่นมิได้
หลินเมิ้งหยาเชื่อฟังแต่โดยดี ยังไม่ทันจะออกคำสั่ง ป๋ายซ่าวก็เข้ามายืนด้านหลังนายหญิงแล้ว
พวกนางล้วนคิดเห็นเช่นเดียวกันนั่นก็คือจะต้องถ่วงเวลาเอาไว้ให้ได้นานที่สุด จนกระทั่งหลงเทียนอวี้และจั่วชิวอวี้สังเกตเห็นความผิดปกติ พวกนางก็จะได้รับการช่วยเหลือ
หลินเมิ้งหยาแอบตบหลังมือป๋ายซ่ายเบาๆ เพื่อปลอบโยน นางจะเป็นผู้แก้ปัญหาทั้งหมดนี้เอง
“ไม่ทราบว่าคุณชายรองอยากรู้เรื่องใด?”
หลินเมิ้งหยายืนอยู่ด้านหน้าคุณชายรองด้วยท่าทีระแวดระวัง สายตาจับจ้องทุกการกระทำของเขา
“ข้าถามว่าใครเป็นผู้ส่งเจ้ามา?”
คุณชายรองวางดาบลงบนโต๊ะพลางเอ่ยถามแม่นางตรงหน้าอย่างมิตั้งใจ
“ฮ่องเต้เป็นผู้ส่งพวกเรามาเจ้าค่ะ”
นางมิได้โป้ปด หลินเมิ้งหยารู้ดีว่ามิอาจโกหกบุรุษผู้นี้ได้ ดังนั้นนางจึงพูดความจริงผสมคำลวงเพื่อมิให้เผยพิรุธใดๆ
