จู่ไว้ชีวิตข้าด้วย! ไม่ว่าท่านจะถามอะไร ข้าก็จะตอบท่าน”
จั่วหยวนอีมิกล้าดึงดันอีกต่อไป การทรมานเมื่อครู่อาจทำลายความหยิ่งยโสของเขาไปแล้ว
จั่วชิวอวี้วางแขนข้างที่ถอดกระดูกของจั่วหยวนอีไว้ที่รอบคอของอีกฝ่าย
ขณะเดียวกัน หยาดเหงื่อของจั่วหยวนอีรินไหลดั่งสายฝน เขากลัวว่าแขนข้างนั้นจะหักคอของตนเอง
“เหตุใดบิดาของเจ้าจึงต้องทำป้ายเชิญด้วย? อย่าได้คิดบิดเบือนความจริงเป็นอันขาด เซิ่นจวิ้นอ๋องของพวกเรามิใช่คนใจดีนัก หากเขาจับได้ว่าเจ้าโกหกขึ้นมา ระวังคอเจ้าจะถูกหักตาย! !”
หลินเมิ้งหยาส่งเสียงข่มขู่จนหัวใจของจั่วหยวนอีสั่นระรัวเพราะความหวาดกลัว
ราวกับชีวิตถูกแขวนเอาไว้บนเส้นด้าย ขอเพียงทำให้คนเหล่านี้พึงพอใจ อย่าว่าแต่สารภาพเลย แม้แต่เด็ดหัวบิดามาทำเป็นลูกบอลให้หลินเมิ้งหยาเขาก็ยอม ดังนั้นเขาจึงไม่บ่นอะไรอี ก
“ข้าจะกล้าโกหกเจ้าได้อย่างไร ท่านพ่อของข้าเคยพูดเอาไว้ว่าทั้งหมดนี้ทำเพื่อยับยั้งเจ้ามิให้ไปยังหอป๋ายเฉา ขอเพียงพบเจอพวกเจ้า เช่นนั้นพวกข้าต้องหยุดพวกเจ้าให้ได้
หลินเมิ้งหยาเดาเรื่องน
