ั่งอยู่ที่นั่น ใบหน้าของเขาแตกต่างจากจั่วหยวนอีโดยสิ้นเชิง เขามีความสุขุมเคร่งขรึมกว่าจั่วหยวนอีมาก
แต่งกายเหมือนคุณชายธรรมดาทั่วไป ไม่มีเครื่องประดับมีค่าสวมใส่
“ท่านคือคุณชายรองใช่หรือไม่? ตอนนี้คุณชายใหญ่กำลังมีงานยุ่ง มิอาจออกมารับแขกได้ หากคุณชายรองมีสิ่งใดต้องการจะพูด เช่นนั้นได้โปรดบอกข้าเถิด”
หลินเมิ้งหยาพาป๋ายซ่าวเข้าไปหาคุณชายรองโดยเว้นระยะห่างเอาไว้พอสมควร
ครู่ต่อมาชายตรงหน้าจึงเบนสายตาขึ้นสบกับนาง
เพียงมองปราดเดียวหลินเมิ้งหยาก็รู้ได้ทันทีว่าเขามิใช่คนธรรมดา
ดวงตาคู่นั้นสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด ราวกับไร้เยื่อใยต่อทุกสรรพสิ่ง
สีหน้าบ่งบอกถึงความรังเกียจนางอยู่หลายส่วน ทว่าดวงตากลับมิเผยห้วงอารมณ์ใดๆ
ยอดฝีมือ เขาแตกต่างจากจั่วหยวนอีมาก
“งาน? พี่ชายที่มักจะเมาเหล้าเคล้านารีผู้นั้นมีงานทำกับเขาด้วยหรือ? เจ้าจงไปบอกเขาว่าอย่าได้ทำเรื่องที่ท่านพ่อกำชับไว้ผิดพลาดเป็นอันขาด”
น้ำเสียงเยียบเย็น แม้จะอยู่ต่อหน้านาง ทว่าเขากลับไม่ปกปิดความแค้นเคืองที่มีต่อพี่ชาย
“ข้าจะส่งข่าวต่อให้เจ้าค่ะ หากคุณชายรองไม่มีสิ่งใดจะเอ่ยแล้ว เช่นนั้นข้าต้องขอตัวแล้ว”
แม้จะได้เจอกันเพียงหนเดียว แต่นางก็ได้รับรู
