ดังนั้นความสงสัยจึงเกิดขึ้น
“คุณชายกำลังยุ่ง พวกเจ้าอย่าเพิ่งไปรบกวนเขาเลย หากคุณชายอารมณ์ไม่ดี เช่นนั้นพวกเจ้าคงโดนโบยจนตาย”
หลินเมิ้งหยาแสดงสีหน้าเคร่งขรึม หัวคิ้วขมวดมุ่น พวกคนรับใช้จึงรู้สึกกริ่งเกรง
ผู้หญิงที่คุณชายพามาส่วนใหญ่ล้วนร้องห่มร้องไห้ประหนึ่งจะขาดใจ แต่สุดท้ายแล้วพวกนางก็ถูกคุณชายเก็บเอาไว้ใช้งาน
พวกผู้หญิงเหล่านั้นล้วนหวั่นไหวไปกับเงินทองของคุณชายทั้งสิ้น
ทว่าแม่นางตรงหน้ากลับกุมอำนาจของเจ้านายตนเองเอาไว้แล้ว ดังนั้นแม้พวกเขาจะรู้สึกไม่พอใจ แต่ถึงกระนั้นก็มิกล้าเอ่ยสิ่งใด
นางเป็นคนโปรดของคุณชาย เช่นนั้นใครจะกล้าทำให้นางขุ่นข้องหมองใจกัน
“คุณชายรองเล่า? คุณชายใหญ่ยังไม่มีเวลาออกมาต้อนรับเขา ฉะนั้นข้าจึงจะเป็นผู้ไปรับแขกเอง นำทางไปเถิด อย่าให้คุณชายต้องรอนานเลย”
หลินเมิ้งหยาแสร้งทำท่าทีไม่มีความอดทน พวกคนรับใช้ไม่กล้าพิรี้พิไรแล้วรีบเดินนำทางทันที
แม้จะเอ่ยว่าเขาเป็นคุณชายรอง แต่เพียงหลินเมิ้งหยาได้เห็นห้องด้านข้างนางก็รู้ได้ทันทีว่าตนเองเดาถูกแล้ว
จั่วหยวนอีจะต้องไม่ยอมรับในตัวน้องชายผู้ถูกอุปการะมาผู้นี้อย่างแน่นอน ฉะนั้นจึงไม่มีแม้แต่คนยกน้ำชามาให้
ภายในห้องด้านข้าง คุณชายรองน
