หากนางสามารถจัดการคุณชายผู้นี้ได้ คาดว่าคงขจัดความขุ่นข้องหมองใจของราษฎรตำบลอวี้ได้ไม่น้อย
รอยยิ้มของนางจึงหวานขึ้นกว่าเดิม ราวกับรอยยิ้มของโครงกระดูกจากนรกก็มิปาน
“แม่นางมีความงามโดดเด่นกว่าหญิงใดในใต้หล้า ไม่รู้ว่าแม่นางชื่อแซ่อะไรหรือ?”
ระหว่างทาง เจ้าคนยิ่งแสร้งทำตัวเป็นคนดีก็ยิ่งอัปลักษณ์ผู้นี้ใจร้อนยิ่งนัก
ทว่าหลินเมิ้งหยามีไหวพริบว่องไว แม้จะไม่ยอมให้เขาแตะเนื้อต้องตัว แต่ถึงกระนั้นก็ยังชะม้ายชายตาเย้ายวนให้เขาอยู่บ่อยครั้ง จั่วหยวนอีไม่เคยรู้สึกแปลกใหม่เช่นนี้ ดังนั้นพ พยายามคิดหาวิธีแนบชิดกับสาวงามตรงหน้า
“ข้ามีนามว่าฟางเชี่ยนเชี่ยน คุณชายเรียกข้าว่าเสี่ยวเชี่ยนก็ได้เจ้าค่ะ มิทราบว่าคุณชายชื่อแซ่อะไรหรือเจ้าคะ?”
“ฟางเชี่ยนเชี่ยน ไพเราะยิ่งนัก! เสี่ยวเชี่ยนมีความงามชวนหลงใหลสมดั่งความหมายของชื่อ ข้ามีนามว่าจั่วหยวนอี หากแม่นางเสี่ยวเชี่ยนมิรังเกียจ เช่นนั้นเรียกข้าว่าพี่หยวนอีเ เถิด”
ขนลุกขนพอง! พี่หยวนอีหรือ หลินเมิ้งหยาอยากถ่มน้ำลายรดหน้าเขายิ่งนัก
จิตใจของอ๋องชิ่งมิ
