ากแถว เพื่อมิให้ขวางทางคนเข้าออกเมือง
หลินเมิ้งหยาโผล่หน้าออกจากรถม้าพลางมองเขาด้วยแววตาสงสัย แม้นางจะไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่เมื่อครู่จั่วชิวอวี้เข้ามากระซิบบอกนางว่าหลงเทียนอวี้เข้าไปโต้เถียงกั บทหารเพราะเรื่องการเข้าเมือง
“เกิดอะไรขึ้น?”
เมื่อเห็นหลงเทียนอวี้เดินมาหาตนเอง หลินเมิ้งหยาจึงเอ่ยถาม
จนกระทั่งอีกฝ่ายพูดจบ หัวคิ้วของหลินเมิ้งหยาจึงขมวดมุ่น
“อวี้เปี่ยวเกอ ท่านลองส่งคนไปสอบถามดูให้ทีว่าคนที่เฉินเปี่ยวเกอส่งมาไม่มีใครมีป้ายเชิญเลยหรือ?”
จั่วชิวอวี้รีบออกไปทำตามคำสั่ง ไม่นานเขาก็กลับมารายงานว่าทุกอย่างเป็นไปตามที่หลินเมิ้งหยาคาดเดา
“คาดว่าเรื่องป้ายเชิญคงเป็นเพียงข้ออ้างในการยับยั้งการเดินทางของพวกเรา พวกเขาตั้งกฏเรื่องป้ายเชิญเมื่อครึ่งปีก่อน ดูเหมือนอ๋องชิ่งจะวางแผนเอาไว้นานแล้ว”
ยิ่งไปกว่านั้นเขายังปิดบังเรื่องนี้มิให้เฉินเปี่ยวเกอรู้เรื่อง
บังอาจนัก! อ๋องชิ่งผู้นี้ไม่ได้เห็นฮ่องเต้อยู่ในสายตาเลยอย่างนั้นหรือ!
“อ๋องชิ่งช่างน่ารังเกียจยิ่งนัก แต่ตอนนี้พวกเราต้องคิดหาวิธีเข้าเมืองให้ได้ มิเช่นนั้นพวกเราคงต้องเ
