ปิดเผยตัวตน ข้าไม่เชื่อหรอกว่าพวกเขาจะกล้าสังหารข้า”
จั่วชิวอวี้ตะคอกเสียงดัง ดวงตาฉายแววไม่พึงพอใจ
ทว่าหลงเทียนอวี้พร้อมทั้งหลินเมิ้งหยาร้องห้ามเขาเอาไว้
“ไม่ได้ เมื่อครู่ข้าลองสำรวจดูแล้วพบว่าพวกทหารมีจำนวนไม่น้อย ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาเป็นทหารของอ๋องชิ่ง หากพวกเราทำอะไรบุ่มบ่ามขึ้นมา เกรงว่าจะส่งผลถึงกำลังทหารของพี่ชาย ยเจ้าได้”
แม้หลงเทียนอวี้จะหยิ่งทะนงแต่ก็มิใช่คนอวดดี
เขาเข้าใจสถานการณ์ในเวลานี้ดีกว่าใครทั้งหมด
“เช่นนั้นพวกเจ้าคิดว่าพวกเราควรทำเช่นไรจึงจะสามารถเข้าไปได้? ในเมื่อเขาตั้งใจรั้งคนของพี่ชายข้าเอาไว้ เกรงว่าเมืองอื่นเองก็คงมิต่างกัน หรือพวกเราจะต้องอ้อมไปกระนั้น หรือ?”
จั่วชิวอวี้ยังคงมีโทสะ
“ตึง” เขาปล่อยหมัดใส่รถม้าครั้งหนึ่งจนรถม้าสั่นไหว
หลินเมิ้งหยามองท่าทางขุ่นข้องหมองใจของเขา แต่ตอนนี้นางเองก็คิดหาวิธีไม่ออกเช่นเดียวกัน
นางไม่รู้สึกตัวเลยว่าขณะที่พวกตนเองกำลังปรึกษาหาทางออก ใบหน้างดงามของนางและป๋ายซ่าวดึงดูดสายตาของคนจำนวนไม่น้อย
ออกห่างจากตำแหน่งที่พวกเขายืนอย
