“มีเรื่องอันใด?”
น้ำเสียงของหลงเทียนอวี้อ่อนโยนกว่าเดิมหลายส่วน
เหตุเพราะกลัวว่านางจะตกใจ ดังนั้นหลงเทียนอวี้จึงไม่รู้ตัวเลยว่าภาพลักษณ์ของตนเองในหัวใจของหลินเมิ้งหยาเปลี่ยนไปมาก
นิ้วมือสอดประสานกัน เมื่ออยู่ต่อหน้าหลงเทียนอวี้ ความกล้าของหลินเมิ้งหยามีมากกว่าเดิม
“มาเถิดเพคะ เล่าให้หม่อมฉันฟังหน่อยเถิดว่าพระองค์ทำอะไรกับชายคนนั้น?”
หลงเทียนอวี้หยุดยืนตรงหน้าหลินเมิ้งหยา นางจึงกระโดดเข้าหาเขาในทันที
รีบรับร่างบางเข้าสู่อ้อมกอด ท่าทางเสมือนลิงก็มิปาน เขาปล่อยให้นางโอบรอบคอของตนอย่างอิสระ
“ชายคนไหน?”
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างใบหูของหลินเมิ้งหยา
หลินเมิ้งหยารู้สึกคันยุบยิบ เรี่ยวแรงเหมือนจะเหือดหายออกจากร่าง
นางชอบเสียงทุ้มต่ำแผ่วเบาเหมือนคนกำลังดีดพิณของเขายิ่งนัก
แต่น่าเสียดายที่เขามิเคยเอื้อนเอ่ยถ้อยคำหวานซึ้งเลยแม้แต่หนเดียว
มิเช่นนั้นนางคงถูกแรงพิฆาตจากคำพูดของเขาฟาดฟันจนตายไปแล้ว
“ก็คนที่ยืนเฝ้าหน้าห้องที่ขังหงอวี้เอาไว้อย่างไรเล่าเพคะ พระองค์ลืมไปแล้วหรือ?”
หลินเมิ้งหยาแกล้งหยอกเย้าเขา นางมิยอมผละตัวออกจากวงแขนของเขาง่ายๆ ใบหน้านวลแนบเข้าที่แผงอกของเขา ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้ม
ห
