้งหยาออกคำสั่งให้ผอจื่อร่างใหญ่สองสามคนจับตามองนางเอาไว้มิให้คลาดสายตา
ไม่ว่าไปห้องน้ำหรือที่ใดก็ต้องติดตามไปด้วย คาดว่าไม่เกินสามวันนางจะต้องทุกข์ระทมขมขื่นแต่พูดอะไรไม่ออกอย่างแน่นอน
นี่สินะที่เรียกว่าสมน้ำหน้า
“ออกเดินทางเถิด”
หลินเมิ้งหยานั่งอยู่ภายในรถม้า ตอนนี้ซู่เหมยไม่เหลือพิษสงใดๆ อีกแล้ว
คาดว่าหลังจากนี้สิ่งที่ต้องรับมือคงทยอยตามมามิขาดสาย
__________
นางอยากรู้เหลือเกินว่าครอบครัวของท่านแม่จะส่งของขวัญเช่นไรมาต้อนรับหลานสาวคนนี้
เดินทางออกจากเมือง พวกเขาเดินทางอย่างต่อเนื่องอีกห้าวันจนมองเห็นเมืองหลวงว่างเทียนในระยะไกล
ทุกสิ่งที่ได้เห็นและได้ยินในเมืองหลินเทียนทำให้หลินเมิ้งหยามีความรู้ใหม่ๆ
ตอนนี้นางพอเข้าใจแล้วว่าเพราะเหตุใดเฉินเปี่ยวเกอจึงอยากขึ้นครองบัลลังก์แห่งเมืองหลินเทียน
วัฒนธรรมของคนที่นี่ล้วนเปิดกว้างและมีความมั่นคงกว่าต้าจิ้นมาก
ใช้ชีวิตอยู่กับสายน้ำ ขุนนางมิได้มีอิทธิพลต่อการใช้ชีวิตเหมือนอย่างต้าจิ้น
อวี้เปี่ยวเกอเล่าว่าครอบครัวที่มีเรือล้วนต้องเสียภาษีประมง แต่หากรายได้ไม่ดีและทางการมิได้เข้มงวด เช่นนั้นพวกเขาสามารถออกเรือเพื่อหลบเลี่ยงภาษีได้
แม้ทางการจะออกตามจับ แต่
