่วชิวอวี้เองก็ได้เจอกับท่านแม่สมัยที่พวกเขายังเด็ก
น่าปวดหัวเหลือเกิน
มองท่าทางทุกข์ระทมของหลินเมิ้งหยา หลงเทียนอวี้มิอาจทำใจได้
มือหนายกขึ้นลูบศีรษะของนางเพื่อปลอบโยน มุมปากหยักยกขึ้น
โอกาสที่จะได้อยู่กับนางเช่นนี้มีไม่มาก ฉะนั้นเขาเลือกที่จะยังไม่บอกสิ่งที่เขาเตรียมเอาไว้ก่อนแล้วให้นางทราบ
การได้เห็นท่าทางปวดหัวว้าวุ่นของนางเช่นนี้ทำให้เขารู้สึกสนุกยิ่งนัก
หลังจากพักผ่อนหนึ่งคืนเต็ม วันถัดมาได้เห็นใบหน้าเปี่ยมสุขของจั่วชิวอวี้แต่เช้า เห็นได้ชัดว่าแผนการของเขาสำเร็จไปได้ด้วยดี
“เหตุใดจึงยิ้มน่าขนลุกเช่นนั้นเล่า เมื่อคืนมีหญิงสาวมอบกายถวายตัวให้เจ้าหรือ?”
หลินเมิ้งหยาอดที่จะเอ่ยแซวไม่ได้ ชายคนนี้กลับก้มหน้าเข้าหาหน้าต่างรถม้าของนางพลางกระซิบเสียงเบา
“เมื่อวานข้าเห็นคนพวกนั้นกับตาตัวเอง พวกเขามิได้เข้าเมืองมาแต่กลับตามไปอีกทาง คราวนี้กว่าจะกลับมาได้ก็คงอีกสามถึงห้าเดือนนู่น”
เรื่องความเจ้าเล่ห์สองพี่น้องสกุลชิวมิเป็นสองรองใคร
เขาจะต้องสั่งให้ลูกน้องมุ่งหน้าไปอีกทางอย่างแน่นอน เมื่อรู้ว่ามีคนติดตาม เช่นนั้นคงต้องสลัดทิ้งระหว่างทาง
ตอนนี้ซู่เหมยถูกคนของพวกเขาควบคุมอย่างเข้มงวด หลินเมิ
