้วยว่าเจ้ามิใช่อันเล่อจวิ้นจู่”
หลักฐานที่เป็นสิ่งของ? หลินเมิ้งหยาเดาเอาไว้อยู่แล้ว
ที่ต้าจิ้นมีคนล่วงรู้ตัวตนของท่านแม่น้อยมาก ยิ่งไปกว่านั้นนางเชื่อว่าคนเหล่านั้นล้วนเป็นคนสนิทของท่านพ่อและท่านแม่ มิเช่นนั้นตอนที่ฮองเฮาพระราชทานการสมรสให้กับท่านพ่ออีกครั้งคงไม่หยิบยกชาติกำเนิดของท่านแม่มากล่าวอ้าง
ไม่มีใครสามารถปฏิเสธได้ว่านางคลานออกมาจากท้องของท่านแม่ ดังนั้นอาจจะเป็นหลักฐานที่เป็นข้าวของของท่านแม่ก็เป็นได้
“เจ้าสงสัยใครหรือไม่? หากมีเบาะแส พวกเราจะได้เตรียมป้องกันเอาไว้ก่อน”
หลงเทียนอวี้มองนางอย่างสงสัย ก่อนจะเอ่ยแนะนำ
ลองค้นหาความทรงจำสมัยก่อน หลินเมิ้งหยากลับมองไม่เห็นเบาะแสใดๆ ดังนั้นจึงส่ายหน้า
“ไม่มีเพคะ ท่านเองก็รู้ว่าแต่ก่อนหม่อมฉันมิได้ดูแลบ้าน เกรงว่าคนที่ล่วงรู้ตัวตนของท่านแม่คงมีเพียงท่านพ่อคนเดียวเท่านั้น เรื่องราวเมื่อสิบกว่าปีก่อนคงมีคนรู้ไม่มาก แม่เลี้ยงของหม่อมฉันเองก็ไล่คนเก่าคนแก่ออกไปมากมาย คนที่มียังมีชีวิตอยู่ในตอนนี้ก็อายุสี่สิบห้าสิบปีแล้ว ดังนั้นหม่อมฉันคิดว่าหากพวกเขาคิดจะหาพยานที่เป็นคน เช่นนั้นคงเริ่มจากที่นี่”
นี่เป็นเรื่องที่รับมือได้ยาก แม้แต่จั่วชิวเฉินและจั
