ับฮวงซง หากมิใช่เพราะฮวงซงเป็นคนรอบคอบ เช่นนั้นคงพ่ายแพ้ให้แก่ชายคนนั้นไปแล้ว”
จั่วชิวอวี้ที่นั่งอยู่บนม้ามีสีหน้าไม่สู้ดีนัก
ดวงตาเปี่ยมไปด้วยโทสะ ทว่าใบหน้ากลับไม่เผยสิ่งใด
ความสงสัยเพิ่มขึ้นในใจของหลงเทียนอวี้ คนที่มีอำนาจในการรับช่วงต่อบัลลังก์ล้วนแล้วแต่เป็นองค์ชายที่สืบสายเลือดจากฮ่องเต้องค์ก่อน
แต่หากอ้างอิงจากกฎระเบียบของราชสำนัก นอกจากองค์ชายที่ได้รับพระราชทานอาณาเขตในการปกครองแล้ว เชื้อพระวงศ์ย่อมไม่สามารถเข้ารับราชการเป็นขุนนางได้
เช่นนั้นผู้ว่าการแห่งเมืองอวี้หลงมิได้ทำผิดกฎหรอกหรือ?
ทว่าหลงเทียนอวี้เข้าใจได้ในทันทีว่าผู้ว่าการคนนี้จะต้องทำเพราะต้องการตบหน้าจั่วชิวเฉินแต่เพียงเท่านั้น
“ไม่มีทางเลือก เข้าเมืองกันเถิด”
ผู้ชนะเป็นเจ้า ผู้แพ้เป็นโจร คาดว่าจั่วชิวเฉินจะต้องรวมเมืองหลินเทียนเป็นหนึ่งได้ไม่ช้าก็เร็ว
ยิ่งไปกว่านั้น คนที่ต้องการสร้างความอับอายให้แก่จั่วชิวเฉินด้วยวิธีตื้นเขินเช่นนี้ไม่มีค่าพอให้หวั่นเกรง
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม หากต้องการไปถึงเมืองหลวงเก่าให้เร็วที่สุด เช่นนั้นพวกเขาจำต้องผ่านเมืองอวี้หลงไป
เรื่องการแข่งขันในหอป๋ายเฉาเป็นเรื่องใหญ่ ดังนั้นเหล่าชนชั้นสูงจึงต้องผ่านเมือ
