ก็คงไม่ต้องการสิ่งใดอีก
“เจ้ายิ้มอะไร?”
จั่วชิวอวี้มองหลงเทียนอวี้ด้วยสายตาประหลาดใจ
บุรุษผู้นี้กับพี่ชายของเขาแตกต่างกันอยู่หลายส่วน
ฮวงซงและเขาเติบโตขึ้นมาภายในวังหลวง ดังนั้นฮวงซงจึงเรียนรู้วิธีการปั้นหน้ายิ้มแม้หัวใจจะรังเกียจก็ตาม ทว่าหลงเทียนอวี้กลับแตกต่างออกไป คาดว่าหากมิใช่เพราะเขามีความสัมพันธ ธ์ฉันญาติมิตรกับหลินเมิ้งหยาแล้วล่ะก็ ชายคนนี้คงไม่มีวันยิ้มให้เขาอย่างแน่นอน
บางครั้งเวลาที่หลงเทียนอวี้ปั้นหน้านิ่ง เขาเองก็รู้สึกหวั่นใจไม่น้อย
ครั้นยังอยู่ต้าจิ้นเขาได้ยินมาว่าท่านอ๋องอวี้เป็นคนเย็นชาไม่น่าเข้าใกล้
ดังนั้นเมื่อได้เห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของเขาจึงอดที่จะรู้สึกประหลาดใจไม่ได้
“ไม่มีอะไร”
เสียงของจั่วชิวอวี้ขัดความสุขของเขา สีหน้าของหลงเทียนอวี้จึงกลับมานิ่งเฉยดั่งเดิม
การเปลี่ยนแปลงของสีหน้าที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลันทำให้จั่วชิวอวี้รู้สึกเลื่อมใสไม่น้อย
“ฮวงซงของเจ้าจะยื้อเวลาให้พวกเราได้นานเพียงใด?”
หลงเทียนอวี้กระซิบถาม
เพื่อป้องกันอันตรายคนของเขาจึงมิอาจออกไปได้ไกลนัก
คนเหล่านั้นเขาเป็นผู้พามาจากต้าจิ้น ดังนั้นจึงดูออกได้ง่
