ายว่าเป็นคนแปลกหน้า
ฉะนั้นหากเกิดเหตุการณ์ไม่ชอบมาพากล พวกเขาจึงทำได้เพียงรอการรายงานจากสายลับของจั่วชิวเฉินและจั่วชิวอวี้เท่านั้น
ความรู้สึกที่ต้องพึ่งพาคนอื่นทำให้เขารู้สึกขุ่นมัวเล็กน้อย
“มากสุดสิบวัน เหตุเพราะทุกคนได้รับการประกาศแจ้งจากฮวงซงถึงการกลับมาของเมิ้งหยาแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังรู้อีกว่าเมิ้งหยามีความเกี่ยวข้องกับหอป๋ายเฉา ดังนั้นไม่ว่าอ อย่างไรนางก็ต้องเดินทางไปยังเมืองหลวงเก่า ส่วนเมื่อไหร่นั้นยังไม่มีผู้ใดล่วงรู้”
น้อยครั้งนักที่จั่วชิวอวี้จะมีท่าทางจริงจัง
ตอนนี้พวกเขาแต่งตัวเหมือนคุณชายเศรษฐี เขาสวมชุดสีขาว หลงเทียนอวี้สวมชุดสีดำ คนหนึ่งอบอุ่นงามสง่า อีกคนหล่อเหลาเยือกเย็น ไม่รู้ว่าพวกเขาช่วงชิงหัวใจของหญิงสาวข้างทางไปแ แล้วกี่คน
โชคดีที่เขาถูกท่านอาจารย์พาออกไปท่องเที่ยวทั่วแผ่นดินตั้งแต่ยังเด็ก หลงเทียนอวี้เองก็เป็นคนแปลกหน้า ดังนั้นพวกเขาจึงขี่ม้าบนถนนได้โดยไม่มีปัญหาใดๆ
“ก็ดี ถึงโรงเตี๊ยมแล้ว เจ้าไปบอกคนทางด้านหลังเถิด”
ออกคำสั่งเสียงเย็น หลงเทียนอวี้ไม่รอให้เขาส่
