งเสียงคัดค้าน ตัวเองขี่ม้ามาหยุดหน้ารถม้าของหลินเมิ้งหยา
ทิ้งชายที่มีใบหน้าขุ่นมัวไว้ทางด้านหลัง
หลินเมิ้งหยานั่งพิงหน้าต่าง มองดูใบหน้านิ่วคิ้วขมวดของจั่วชิวอวี้ มุมปากหยักยิ้มเยาะเย้ย
ไม่รู้ว่าหมอหลวงคนที่ฉลาดเฉลียวและกล้าหาญคนนั้นหายไปไหนแล้ว
ราวกับว่าเมื่อเดินทางมาถึงเมืองหลินเทียน เขาก็ตกเป็นเป้าให้ทุกคนรังแก
“ท่านรังแกอวี้เปี่ยวเกออีกแล้วใช่หรือไม่? พวกเรากำลังอยู่ในแผ่นดินของเขานะเพคะ อย่างไรก็ควรไว้หน้าเขาสักหน่อย”
หลินเมิ้งหยายกมือซ้ายขึ้นเท้าคางขณะหยักยิ้มพลางเอ่ยตำหนิหลงเทียนอวี้
อีกฝ่ายกลับปรายตามองเขาหนึ่งหน ก่อนจะพยักหน้าลงอย่างว่าง่าย
ความพึงพอใจพลันบังเกิดในหัวใจของหลินเมิ้งหยา
เหมือนกับ….เหมือนความดีใจตอนที่เจอสุนัขเชื่องๆ อย่างไรอย่างนั้น
ในใจลอบยิ้มกว้าง
หากหลงเทียนอวี้รู้ว่านางกำลังเปรียบเขากับสุนัขแล้วล่ะก็ เขาอาจจะเข้ามาขย้ำนางจนตายก็เป็นได้
หลงเทียนอวี้มองใบหน้าหยักยิ้มมีเลศนัยของนาง เขาอดที่จะรู้สึกสงสัยไม่ได้
เขาไม่เข้าใจเลยว่านางกำลังคิดเรื่องอะไรอยู่กันแน่
ทว่าทันทีที่ได้เห็นแววตาของนาง ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดหลงเทียนอวี้จึงรู้สึกราวกับตนเองกำลังถูกสัตว์ป่า
