จ้อง
กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ เหตุใดนางจึงน่ากลัวถึงเพียงนี้?
โรงเตี๊ยมชื่อว่าหยวนซาน การตกแต่งจึงหรูหราสมความหมายของชื่อ
ในเมื่อได้ชื่อว่าเป็นคุณชายเศรษฐีเช่นนั้นย่อมต้องทำตัวให้สมฐานะ ถึงอย่างไรค่าใช้จ่ายทั้งหมดในการเดินทางคราวนี้ก็สามารถกลับไปเบิกกับเฉินเปี่ยวเกอได้อยู่แล้ว
หลินเมิ้งหยาจึงไม่เกรงใจ นางเดินเข้าไปเลือกห้องพักที่หรูหราที่สุดในโรงเตี๊ยม
เปิดหน้าต่างออก หลินเมิ้งหยารีบก้มมองด้านล่าง แม่น้ำไหลเอื่อยสายหนึ่งไหลผ่านโรงเตี๊ยมที่นางพัก
อากาศเย็นชุ่มชื้น สะอาดสะอ้านไร้มลพิษ ดังนั้นนางจึงรู้สึกสดชื่นเป็นอย่างมาก
เหตุเพราะมีแม่น้ำขวางกั้น ดังนั้นสวนด้านหลังของโรงเตี๊ยมและร้านรวงจึงถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่ง
เมื่อไม่มีเสียงดังรบกวน ดังนั้นบรรยากาศจึงเงียบสงบ
หลินเมิ้งหยานั่งลงข้างหน้าต่าง ก้มหน้ามองสายน้ำ แหงนหน้ามองท้องฟ้า เมื่อเห็นดวงดาวที่เริ่มทอแสง นางจึงตกอยู่ในอาการเหม่อลอย
“นายหญิง? นายหญิงเจ้าคะ? ถึงเวลาทานอาหารแล้วเจ้าค่ะ”
เสียงหวานใสของป๋ายซ่าวดังขึ้นทางด้านหลัง หลินเมิ้งหยาจึงได้สติกลับมา
นับตั้งแต่วันที่ออกเดินทางมายังที่นี่ นางมีช่วงเวลาเงียบสงบน้อยเหลือเกิน
แม้ตำหนักของนางจะงดงามหรูหรา แต่เมื
