่อเทียบกับวิวทิวทัศน์ที่นี่แล้วยังงดงามห่างชั้นกว่ามาก
“มีอะไรน่าอร่อยกินหรือ?”
หลินเมิ้งหยาลุกขึ้นเดินมาที่โต๊ะอาหาร มองดูอาหารบนโต๊ะ มีทั้งอาหารที่คุ้นตาและไม่คุ้นตา
“คุณชายอวี้บอกว่าอาหารเหล่านี้ล้วนเป็นอาหารขึ้นชื่อของที่นี่ ตอนที่พวกเรามาถึง พืชผักในป่าเพิ่งงอก ดังนั้นอาหารจึงค่อนข้างสดใหม่อร่อยเป็นอย่างมากเจ้าค่ะ”
จั่วชิวอวี้รู้ดีว่าหลินเมิ้งหยาไม่ชอบปลาหรือเนื้อชิ้นใหญ่ ดังนั้นเขาจึงตั้งใจสั่งอาหารขึ้นชื่อของที่นี่มาให้นาง
มองดูอาหารเต็มโต๊ะ ความสามารถในการจับตะเกียบด้วยมือซ้ายของนางแย่มากจริงๆ แม้จะแอบฝึกอยู่หลายครั้ง แต่ก็ทำอาหารร่วงเต็มโต๊ะจนได้
สุดท้ายนางจึงทำเพียงนั่งอ้าปากและรอให้ทุกคนคีบอาหารให้
จั่วชิวอวี้จัดเวรยามเอาไว้อย่างดี คนของเขาคุ้มกันโรงเตี๊ยมอย่างแน่นหนา
อย่าว่าแต่ศัตรูเลย แม้แต่แมลงวันยังบินเข้ามาไม่ได้
หลังจากกินอาหารเสร็จ พวกเขาทั้งสามนั่งจิบชาพลางวางแผนขั้นต่อไป
“จริงสิ ข้าเห็นเจ้าพาซู่เหมยคนนั้นมาด้วย เจ้าไม่กลัวว่านางจะแอบส่งข่าวออกไปอย่างหรือ?”
อยู่ๆ จั่วชิวอวี้ก็นึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ นางถูกสั่งให้อยู่ในห้องและมีคนคอยจับตามองตลอดเวลา
ระหว่างการเดินทางนาง
