ไม่กล้าลงมือทำอะไร แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดหลินเมิ้งหยาจึงพานางมาด้วย
“นางหรือ ย่อมต้องมีประโยชน์ให้ใช้งานอยู่แล้ว ป๋ายซ่าว ตอนที่นางไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เจ้าได้นำชุดเก่าของนางมาหรือไม่?”
หลินเมิ้งหยากระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะวางถ้วยชาลง
ป๋ายซ่าวรีบพยักหน้า ก่อนจะไปหยิบห่อผ้าแล้วเปิดออก
ภายในคือชุดที่ซู่เหมยเคยสวมใส่ชุดนั้น
หลินเมิ้งหยาหัวเราะฮึฮึ ก่อนจะยื่นชุดนั้นให้จั่วชิวอวี้ดู
“เอ้า เจ้าลองดูเองเถิดว่าของสิ่งนี้สามารถใช้ประโยชน์ได้หรือไม่”
จั่วชิวอวี้มองเสื้อผ้าชุดนั้นที่มิได้มีความพิเศษแต่อย่างใด จากนั้นจึงเงยหน้ามองหลินเมิ้งหยาอีกหน
ตกลงนางคิดจะทำอะไร?
“ภายในชุดนี้มีความลับซ่อนอยู่ เจ้าลองลูบแถวมุมด้านข้างนั่นสิว่ามีความแข็งใช่หรือไม่ ของสิ่งนี้ไม่ธรรมดา หากร่วงลงพื้นแล้วล่ะก็ สุนัขที่ถูกฝึกมาอย่างดีจะสามารถตามรอยพว วกเราจากการได้ยินได้อย่างง่ายดาย ยิ่งไปกว่านั้นของเหล่านี้ยังไร้กลิ่น ต่อให้ฝนตกก็ยังมีร่องรอยหลงเหลือเอาไว้”
หลินเมิ้งหยาพูดจบ จั่วชิวอวี้และป๋ายซ่าวต่างเบิกตาโต
“อะไรนะ? ของสิ่งนี้สามารถทำใ
